𖢖⃟U͢F͢O͢≫̶͟🛸

نوعی بی‌خیالی هست که معمولا بعد از انتظار کشیدن‌های طولانی پیش می‌آید . بعد از مدت‌ها تلاش کردن دویدن و به در و دیوار زدن بعد از مدت‌ها خواستن بی‌نتیجه ! یک‌دفعه احساس می‌کنی خسته‌ای‌ ، بریده‌ای ، دیگر توانش را نداری و هیچ‌چیز برایت مهم نیست . به اینجا که می‌رسی فقط دلت می‌خواهد تماشا کنی ؛ برایت فرقی نمی‌کند رسیدن یا نرسیدن ؛ آمدن یا نیامدن‌ ، ماندن یا رفتن ! به اینجا که می‌رسی نه دلتنگ می‌شوی نه دل‌خوش ، می‌گویی بی‌خیال و این بی‌خیالی غمگین‌ترین حس دنیاست:)

کوه بی قراریم یک سو سوی دیگر مَحال بودن او و مَحالات دیگرش سویی و خیالات من به دیگر سو: پس شتابان چهار تِکّه شدم وشتابان به چارسو رفتم #شعر

بعد از من چیزهایی که دوستشان دارم را از یاد نبر. شعر را، باران را، ماه را، موسیقی را خودت را خودت را خودت را.

با یادِ چشم دوست‌ که از بیکران پر است صد چشم گریه کردم و دل همچنان پر است دنبال عیش و خنده‌ی مستانه نیستم صبرم سر آمده‌ست اگر استکان پر است پيش تو ما غریب‌ترینیم؛ چاره چیست؟ وقتی سرای قلبِ تو از میهمان پر است بیهوده منع می‌کنی از عاشقی مرا زحمت مکش که گوشِ من از داستان پر است ناگاه دل بریدن ای جان عجیب نیست دنیای ما ز حادثه‌ی ناگهان پر است #شعر

#pic

با یادِ چشم دوست‌ که از بیکران پر است صد چشم گریه کردم و دل همچنان پر است دنبال عیش و خنده‌ی مستانه نیستم صبرم سر آمده‌ست اگر استکان پر است پيش تو ما غریب‌ترینیم؛ چاره چیست؟ وقتی سرای قلبِ تو از میهمان پر است بیهوده منع می‌کنی از عاشقی مرا زحمت مکش که گوشِ من از داستان پر است ناگاه دل بریدن ای جان عجیب نیست دنیای ما ز حادثه‌ی ناگهان پر است #شعر

سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شب این همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم #شعر