حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

سطح دغدغه ی هیچکس مسخره نیست ؛موضوع اینه که یا ما از اون سطح گذشتیم یا هنوز بهش نرسیدیم.

کم‌صحبتم میانِ شما، کم‌حواس نه.

خدایا میون این همه گرگ و آدمهای عوضی این مهربونی چی بود به ما دادی.

من به اندازه‌ هر دومون واضح بودم. تو به اندازه‌ هر دومون مبهم. و کاش این‌همه تاریکی، با یه کم شجاعتت، روشن می‌شد.

گاهی صداقت‌مون دیده نمی‌شه، مهربونی‌مون به جایی نمی‌رسه، و قلب‌مون خسته می‌شه از این همه تلاش. اما با همه‌ی این‌ها، این‌ها چیزهایی هستند که ما رو انسانی نگه می‌دارند، و ارزششون همیشه بیشتر از هر چیزی‌ست.

رشد این نیست که همیشه قوی باشی، اینه که بدونی کِی باید بایستی، کِی باید بگذری و کِی باید خودتو بغل کنی.

‏دلم میخواست وقتایی که بهم می‌گفت تو چقدر مهربونی ، پیشونی‌شو ببوسم بعدش بهش بگم: «احمق من فقط با تو مهربونم، پاچه‌ی بقیه رو می‌گیرم».

تو نباشی هم میگذره ولی اگه باشی قشنگ تر میگذره.

‏همه‌ ما یه تراپیست درون داریم که فقط براي رفیقامون کار میکنه برای خودمون میرینه.

:)

به گفته ویکتور فرانکل، انسان می‌تونه در رنج هم معنا پیدا کنه، اگر بدونه چرا اون رنجو تحمل می‌کنه. وقتی درد، به درک تبدیل می‌شه، رنج، بی‌معنا نمی‌مونه… رشد می‌شه.

﮼توبرای‌همیشه‌درون‌من‌زندگی‌میکنی

آرامش همیشه از بیرون نمیاد. گاهی وقتی شروع می‌کنی خودتو بفهمی، همه‌چی آروم‌تر میشه.

"unutmayın ki;mümü, bağrına bastığı ip eritir."

:)

تا حالا آینده رو اینقدر مبهم ندیده بودم.

دلم واسه زندگی حوصله‌ سر بری که هفته پیش داشتم تنگ شده.