.

و جوونه ی امید توی قلبم داشت بزرگ میشد..

با اون چشمای قلبی داشتم دقتی رو صندلی نشسته بود و به تخمش نبود که یه روزی بزنه زیر حرفاش باورشون میکردم.

به حرفاش که فکر میکنم میبینم بدجور خام دروغاش شدم.

یاد اون اهنگه افتادم که میگفت برو رو پشت بوم داد بزن رو اسمون بنویس بگد که خوشحال بودم و الان قلبم شکسته همه زخمام سر باز کردن برو بهشون بگو چیزی کع میخاستم غیر ممکن بود.

-چشمات خستس. +قلبم رو ندیدی ...

+انقدر‌ به‌ خودت‌ سخت‌ نگیر... -متنفرم‌ از‌ اینکه‌ همه‌ همینو‌ بهم‌ میگن، چرا‌ با خودتون‌ فکر‌ نمیکنید‌ که‌ شاید‌ واقعا‌ سخته؟

الان خیالت راحت شد؟!

الان چطور؟ به اون آزادی‌ای که به گفته‌یِ خودت من ازت گرفته بودم، رسیدی؟

قرار نبود ابی رنگ عشق باشه حتی اگه غم تیره باشه ، پس من الان چیم؟! یه ابیِ کبود؟!

بیا بزنیم به افتخار تمام چیزایی که سر تو از دست دادم.

«نیمی‌از‌قلب‌من‌اینجاست.»