COGSCI

درود و احترام این پرسشنامه آنلاین بخشی از یک مطالعه‌ی علمی در حوزه‌ی علوم شناختی و روان‌شناسی اخلاق است که با هدف بهتر شناختن نگرش‌ها و ادراکات اخلاقی افراد در جامعه‌ی ایرانی طراحی شده است. نتایج این پژوهش می‌تواند به درک بهتر تفاوت‌های فردی در قضاوت‌های اخلاقی و ارتباط آن‌ها با تجربیات زندگی کمک کند. مدت زمان تقریبی: ۱۵ دقیقه می‌توانید در هر لحظه از ادامه صرف‌نظر کنید، اما تکمیل کامل پرسشنامه به کیفیت پژوهش ما کمک شایانی خواهد. در صورت تمایل به شرکت، می‌توانید با کلیک بر لینک زیر به پرسشنامه دسترسی داشته باشید. 👇🏾 https://survey.porsline.ir/s/IGuzQFDt

ظرفیت کارشناسی ارشد گرایش‌های رشته علوم شناختی ۱۴۰۵ 📍sanjesh

فراخوان ارسال مقاله | پانزدهمین کنگره علوم اعصاب پانزدهمین کنگره علوم اعصاب پایه و بالینی، ۲۵ تا ۲۷ آذر ۱۴۰۵ در مرکز همایش‌های رازی برگزار می‌شه. اگر در حوزه علوم اعصاب پژوهش می‌کنید، فرصت خوبیه برای ارائه یافته‌ها و دستاوردهای پژوهشی‌تون. ⏰ مهلت ارسال خلاصه مقاله: ۱۵ مهر ۱۴۰۵ 📖 راهنمای ارسال: https://bcncongress.ir/Default.aspx?PN=87 🔗 ارسال چکیده و ثبت مقاله: https://bcncongress.ir/login.aspx?Ph=RegAbs.aspx

📣 فراخوان ارسال مقاله به اطلاع اعضای هیئت علمی، پژوهشگران، دانشجویان و علاقه‌مندان حوزه علوم اعصاب می‌رساند: پانزدهمین کنگره علوم اعصاب پایه و بالینی در تاریخ ۲۵ تا ۲۷ آذرماه ۱۴۰۵ در مرکز همایش‌های رازی دانشگاه علوم پزشکی ایران برگزار خواهد شد. 🧠 از پژوهشگران دعوت می‌شود با ارسال یافته‌ها و دستاوردهای پژوهشی خود، در این رویداد علمی مشارکت نمایند. ⏰ مهلت ارسال خلاصه مقاله: ۱۵ مهرماه ۱۴۰۵ 📖 راهنمای ارسال خلاصه مقاله: https://bcncongress.ir/Default.aspx?PN=87 📌 برای ارسال مقاله و ثبت چکیده، بر روی لینک زیر کلیک نمایید: 🔗 https://bcncongress.ir/login.aspx?Ph=RegAbs.aspx 🌐 وب‌سایت کنگره: www.bcncongress.ir 📲 کانال رسمی کنگره: https://t.me/BCNCONGRESS

📍یک فرصت خوب برای یادگیری مکتب‌خونه ۵۰۰ تا از دوره‌های آموزشی‌ رو رایگان کرده؛ از برنامه‌نویسی و هوش مصنوعی گرفته تا زبان، مدیریت، مهارت‌های شغلی و توسعه فردی. اگه مدتیه دنبال یه دوره خوب برای یادگیری یه مهارت جدیدی، شاید این فرصت به‌دردت بخوره فقط تا ۸ شهریور وقت داری و با وارد کردن کد IRANMAHER می‌تونی دوره رو با تخفیف ۱۰۰٪ ثبت‌نام کنی. 🔗 https://mktb.me/6vs9/

آیا همکاری علمی با دانشگاه‌های خارجی می‌تونه زندان داشته باشه؟ حتماً شما هم این چند روز این خبر رو شنیدید؛ خبری که بین دانشجوها و پژوهشگرا نگرانی و بحث ایجاد کرده، مخصوصاً برای کسایی که اپلای، بورسیه، مقاله مشترک یا همکاری پژوهشی با دانشگاه‌های خارج دارن. منم رفتم متن طرح و گزارش‌های منتشرشده رو بررسی کردم که ببینیم واقعاً ماجرا چیه و کدوم بخشش قطعی نیست. 🔎 چیزی که فعلاً می‌دونیم: مجلس ۲۵ مرداد کلیات طرح مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌ها یا نهادهای بیگانه رو تصویب کرده. توی این طرح، موضوعاتی مثل بورسیه، کمک‌هزینه، تفاهم‌نامه و بعضی همکاری‌های علمی با دانشگاه‌ها و مؤسسات خارجی هم مطرح شده. اما این به این معنی نیست که هر دانشگاه خارجی ممنوعه یا هر دانشجویی که با یه استاد خارجی مقاله بده، قراره زندانی بشه. بحث اصلی درباره همکاری با مؤسسات و کشورهایی خارج از فهرست مجازیه که قرار شده تعیین بشه. یه نکته دیگه هم درباره عدد معروف ۲ تا ۶ سال حبس وجود داره. این عدد رو فعلاً نباید قطعی در نظر گرفت؛ چون در گزارش‌های مربوط به نسخه‌های قبلی طرح، برای بعضی از این موارد حبس درجه ۶، یعنی ۶ ماه تا ۲ سال مطرح شده بود و گزارش‌های جدیدتر اعداد متفاوتی آوردن. پس فعلاً نمی‌شه گفت: ❌ هرکس با استاد خارجی مقاله بده، زندان می‌ره ❌ هرکس از دانشگاه خارجی پذیرش یا بورسیه بگیره، ۲ تا ۶ سال زندان داره این برداشت‌ها فعلاً از چیزی که واقعاً تصویب شده جلوتره. و شاید مهم‌ترین نکته همین باشه: این هنوز قانون لازم‌الاجرا نیست. چیزی که ۲۵ مرداد تصویب شده، کلیات طرحه؛ نه اینکه یک قانون نهایی با تمام جزئیات تصویب شده باشه و از همون روز اجرا بشه. پس اگر الان اپلای می‌کنید، مقاله مشترک دارید، با استاد خارجی در ارتباطید یا دنبال بورسیه‌اید، صرف تصویب کلیات این طرح به این معنی نیست که از امروز مرتکب جرم شدید. 🟢 اصل طرح و مطرح شدن همکاری علمی و بورسیه خارجی واقعیه. 🟡 عدد ۲ تا ۶ سال و جزئیات مجازات هنوز نیاز به بررسی متن نهایی داره. 🔴 اما اینکه بگیم از همین امروز هر همکاری علمی با دانشگاه خارجی جرمه درست نیست. پس فعلاً اگر این خبر نگرانتون کرده، بر اساس تیتر کانال‌ها تصمیم عجولانه نگیرید. ماجرا جدیه و ارزش پیگیری داره، ولی بین تصویب کلیات یک طرح و قانون نهایی و لازم‌الاجرا فاصله مهمی وجود داره.

اگر عضو انجمن روان‌شناسی ایران هستید (یا قصد عضویت دارید)، پیشنهاد می‌کنم وب‌اپلیکیشن انجمن رو هم نصب کنید. دسترسی به خدمات، اطلاعیه‌ها، رویدادها و امکانات انجمن از طریق این وب‌اپلیکیشن بسیار ساده‌تر شده. 🔗 وب‌سایت انجمن روان‌شناسی ایران: https://www.iranpa.org #انجمن_روانشناسی

اگر دوست دارید با جدیدترین اتفاقات دنیای روان‌شناسی همگام باشید، این رویداد رو از دست ندید. چند روز دیگه APA Annual Convention 2026، بزرگ‌ترین گردهمایی سالانه انجمن روان‌شناسی آمریکا، برگزار می‌شه؛ جایی که پژوهشگرها و متخصص‌های سراسر دنیا تازه‌ترین یافته‌هاشون رو ارائه می‌کنن. امسال موضوعات جذابی مثل: ▫️ هوش مصنوعی و آینده روان‌درمانی ▫️ سلامت روان کودکان و نوجوانان ▫️ تروما و تاب‌آوری ▫️ تنهایی به‌عنوان یک بحران سلامت عمومی ▫️ اخلاق حرفه‌ای در عصر فناوری جزو محورهای اصلی این رویداد هستند. من هم قصد دارم این کنفرانس رو دنبال کنم و اگر براتون جالب باشه، مهم‌ترین ارائه‌ها، ایده‌ها و یافته‌هایش رو به زبان ساده اینجا با هم مرور کنیم. اگر دوست داشتید در این رویداد شرکت کنید، از طریق لینک زیر می‌تونید ثبت‌نام کنید: 🔗 https://convention.apa.org/register-and-pricing امیدوارم امسال با هم از دل این کنفرانس، کلی ایده و مقاله‌ی جدید برای یاد گرفتن پیدا کنیم.

کاگنی‌پث با همکاری انجمن علمی دانشجویی مغز و شناخت دانشگاه شهید بهشتی برگزار می‌کند: وبینار مسیر پژوهش در علوم شناختی 🔹 کدام مسیر پژوهشی برای من مناسب‌تر است؟ 🔹 چطور استاد و مسیر دانشگاهی مناسب را پیدا کنم؟ 🔹 برای شروع پژوهش چه مهارت‌هایی لازم دارم؟ 🔹 چطور علاقه‌های پراکنده را به یک ایده پژوهشی تبدیل کنم؟ 🔍 در دو جلسه وبینار نقشه راه پژوهش در علوم شناختی تلاش می‌کنیم تصویری کاربردی و واقع‌بینانه از مسیر پژوهش در این حوزه ارائه کنیم و به سوالات رایج دانشجویان و علاقه‌مندان پاسخ دهیم. سرفصل کلی جلسات: 🔸 جلسه اول: مسیرها، حوزه‌ها و آشنایی با فضای پژوهشی علوم شناختی 🔸 جلسه دوم: انتخاب مسیر مناسب، استاد، دانشگاه، مهارت‌ها و شروع پژوهش 👤 ارائه‌دهنده: سپیده اکبری دانشجوی کارشناسی ارشد علوم شناختی دانشگاه شهید بهشتی دانش‌آموخته ارشد مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی امیرکبیر بنیان‌گذار کاگنی‌پث 📅 پنجشنبه ۱۵ مرداد و جمعه ۱۶ مرداد ⏰ ساعت ۱۶ 📍 آنلاین شرکت در وبینار رایگان است، اما ثبت‌نام الزامی است. ⬅️ دریافت لینک‌ ثبت‌نام: @brainy_sbu ⚪️ @CogniPath ⚪️ @Ssacssbu ⚪️ http://www.instagram.com/brainy.sbu

🧠 جعبه‌ابزار پژوهشگران | ۱۰ ابزار ضروری برای تحقیق علمی اگر در حوزه پژوهش، پایان‌نامه، نگارش مقاله یا مطالعه منابع علمی فعالیت می‌کنید، این ابزارها می‌توانند بخش زیادی از فرایند تحقیق را ساده‌تر و سریع‌تر کنند: 🔎 Google Scholar جست‌وجوی مقالات، کتاب‌ها، پایان‌نامه‌ها و منابع علمی از ناشران مختلف. https://scholar.google.com/ 🧬 PubMed مرجع اصلی مقالات پزشکی، علوم زیستی، نوروساینس و علوم سلامت. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/ 💡 Elicit جست‌وجوی سؤال‌محور با کمک هوش مصنوعی و استخراج اطلاعات کلیدی از مقالات. https://elicit.com/ 🐇 ResearchRabbit کشف مقالات مرتبط، نویسندگان هم‌حوزه و بررسی شبکه ارتباطی پژوهش‌ها. https://www.researchrabbit.ai/ 🕸 Connected Papers نمایش نقشه ارتباط میان مقالات یک موضوع و پیدا کردن پژوهش‌های کلیدی. https://www.connectedpapers.com/ 🎓 Semantic Scholar جست‌وجوی هوشمند مقالات همراه با تحلیل استنادها و پیشنهاد منابع مرتبط. https://www.semanticscholar.org/ ✅ Scite بررسی اینکه یک مقاله چگونه توسط سایر پژوهش‌ها استناد شده است؛ تأیید، نقد یا صرفاً اشاره. https://scite.ai/ 📄 SciSpace مطالعه، خلاصه‌سازی، توضیح مفاهیم پیچیده و تحلیل مقالات علمی با کمک هوش مصنوعی. https://scispace.com/ 🧠 NotebookLM بارگذاری منابع شخصی و گفت‌وگو با آن‌ها؛ مناسب برای مطالعه عمیق، خلاصه‌سازی و یادگیری. https://notebooklm.google/ 📚 Zotero مدیریت مقالات، سازمان‌دهی فایل‌های PDF و رفرنس‌دهی خودکار در نگارش علمی. https://www.zotero.org/download/ اگر دانشجو، پژوهشگر یا علاقه‌مند به مطالعه علمی هستید، آشنایی با این ابزارها می‌تواند کیفیت و سرعت پژوهش شما را به‌طور چشمگیری افزایش دهد.

🔺ضمن عرض تبریک به مناسبت دهمین سالگرد تاسیس آزمایشگاه ملی نقشه برداری مغز 🔻به همین مناسبت از تاریخ ۱۴۰۵/۰۴/۲۵ لغایت ۱۴۰۵/۰۵/۱۱ ثبت نام تمامی دوره های آموزشی با تخفیف ۵۰ درصد خواهد بود. کد تخفیف NBML10

قسمت دوم | چرا مغز از تکرار فرار می‌کند؟ و سعی می‌کنیم که دوباره چیزی برای کشف کردن پیدا کنیم. هرچی بیشتر مقاله‌ها رو می‌خوندم، بیشتر احساس می‌کردم این ماجرا اصلاً فقط درباره‌ی بچه‌ها نیست. شاید برای همین باشه که بعد از یه مدت، حتی وقتی همه‌چیز زندگی ظاهراً سر جای خودشه، یه حس عجیب سراغمون میاد. دلمون می‌خواد مسیر همیشگی‌مون رو عوض کنیم. یه کتاب جدید بخونیم. یه ساز یاد بگیریم. دکور اتاقمون رو تغییر بدیم. یا حتی یه روز بدون اینکه اتفاق خاصی افتاده باشه، تصمیم می‌گیریم مدل موهامون رو عوض کنیم. خیلی وقت‌ها به خودمون می‌گیم: حوصله‌م سر رفته. اما هرچه بیشتر درباره‌ی علوم اعصاب خوندم، بیشتر به این فکر کردم که شاید این فقط بی‌حوصلگی نباشه. مغز ما مدام در حال پیش‌بینی کردنه. اینکه قدم بعدی چیه، چه صدایی می‌شنوه، چه تصویری می‌بینه و حتی بعد از سر خوردن از سرسره، دقیقاً چه اتفاقی قراره بیفته. وقتی همه‌چیز کاملاً قابل پیش‌بینی می‌شه، مغز انرژی کمتری صرف پردازش اون تجربه می‌کنه؛ چون از نظرش چیز جدیدی برای یاد گرفتن وجود نداره. اما به محض اینکه یه چیز کوچیک تغییر می‌کنه، توجه مغز دوباره بیدار می‌شه. به همین خاطره که گاهی یه تغییر ساده، مثل عوض کردن مدل مو، امتحان کردن یه مسیر جدید یا حتی جابه‌جا کردن وسایل اتاق، حس متفاوتی بهمون می‌ده. نه چون خود اون تغییر اتفاق بزرگی بوده؛ بلکه چون مغز دوباره با چیزی روبه‌رو شده که باید کشفش کنه. همین باعث شد به اون بچه‌ای فکر کنم که از سرسره برعکس بالا می‌رفت. 📚شاید اون نمی‌خواست قانون‌شکنی کنه. شاید فقط مغزش داشت از خودش می‌پرسید: اگه این بار جور دیگه‌ای امتحانش کنم، چی می‌شه؟ و شاید این سؤال، فقط سؤال یک کودک نباشه. شاید بزرگ شدن، اون‌قدرها هم که فکر می‌کنیم ما رو عوض نکرده. هنوز هم همون کودک کنجکاو توی وجودمون زندگی می‌کنه؛ فقط سرسره‌ها تبدیل شدن به شغل، رابطه، شهر، و رؤیاهایی که هنوز جرئت امتحان کردنشون رو پیدا نکردیم.

📍Think Like a Brain دوره ی Computational Neuroscience از دانشگاه واشنگتن قدم به قدم نشون می‌ده نورون‌ها چطور اطلاعات رو کدگذاری می‌کنن، چطورمیشه فعالیت جمعیت‌های نورونی رو تحلیل کرد و از مدل‌های محاسباتی برای بررسی یادگیری، تصمیم‌گیری و رفتار شبکه‌های عصبی استفاده کرد. این دوره مخصوصاً برای کسایی ارزشمنده که می‌خوان از حفظ‌کردن ساختارها و اصطلاحات عبور کنن و بفهمن مغز واقعاً به‌عنوان یک سیستم پویا چطور کار می‌کنه. برای شروع لازم نیست ریاضی‌دان یا برنامه‌نویس حرفه‌ای باشی؛ اما آشنایی مقدماتی با آمار، احتمال، جبر و کدنویسی کمک می‌کنه مطالب رو عمیق‌تر یاد بگیری. اسم دوره: Computational Neuroscience – University of Washington - Coursera

بعد از سر کار، بعضی روزها می‌رم تو پارک می‌شینم. نه برای اینکه کار خاصی بکنم؛ فقط آدم‌ها رو نگاه می‌کنم مخصوصاً بچه‌ها. شاید عجیب باشه، ولی یکی از تفریح‌های موردعلاقه‌ی من اینه که دنبال الگوهای رفتاری بگردم؛ چیزهایی که هر روز جلوی چشممون اتفاق می‌افتن، اما معمولاً از کنارشون رد می‌شیم. چند ماه بود که یه الگوی عجیب مدام تکرار می‌شد. هر بار که خانواده‌های جدید وارد پارک می‌شدن، بچه‌ها تقریباً یه مسیر مشخص داشتن؛ اول تاب، بعد سرسره، بعد الاکلنگ... دقیقاً همون کاری که اون وسیله براش طراحی شده. اما یه گروه دیگه بودن که ذهنم رو درگیر کردن. بچه‌هایی که به نظر می‌رسید این پارک براشون یه جای آشناست؛ انگار بارها اینجا بازی کرده بودن. نیم ساعت که می‌گذشت، بازی‌شون کم‌کم عوض می‌شد. از سرسره برعکس بالا می‌رفتن. روی تاب برعکس می‌نشستن. از وسایلی که همه مثل هم استفاده می‌کردن، استفاده‌های کاملاً جدید درمی‌آوردن. اولش با خودم گفتم احتمالاً فقط شیطنت می‌کنن. ولی هر بار که این صحنه تکرار می‌شد، بیشتر مطمئن می‌شدم که این فقط یک اتفاق نیست. همین شد که رفتم سراغ مقاله‌های روان‌شناسی رشد، نوروساینس و حتی چند مقاله درباره‌ی خلاقیت. چیزی که پیدا کردم، برای خودم هم غافلگیرکننده بود. تقریباً همه‌ی این پژوهش‌ها، با اینکه از زاویه‌های مختلف به موضوع نگاه می‌کردن، روی یک نکته اتفاق نظر داشتن:مغز، بیش از هر چیز، عاشق تازگیه در علوم اعصاب، مفهومی وجود داره به اسم Habituation یا خوگیری عصبی. خیلی ساده بخوام بگم، مغز یه سیستم فوق‌العاده بهینه‌ست. اگر بفهمه یه محرک بارها و بارها بدون هیچ تغییری تکرار می‌شه، کم‌کم تصمیم می‌گیره انرژی کمتری صرفش کنه. همین باعث می‌شه بعد از چند دقیقه، دیگه بوی عطر خودمون رو حس نکنیم. یا صدای کولر و تیک‌تاک ساعت رو، با اینکه هنوز وجود دارن، تقریباً نشنویم. این یعنی مشکل از عطر یا ساعت نیست؛ مغز اون‌ها رو به عنوان اطلاعات جدید پردازش نمی‌کنه. سوال اینه که نکنه برای مغز اون کودک، سرسره هم بعد از بار صدم، دیگه خبر جدیدی نباشه؟ اینجا بود که به یکی از جذاب‌ترین یافته‌های نوروساینس رسیدم. پژوهش‌های ولفرام شولتز نشون میده چیزی که ما معمولاً به اسم دوپامین می‌شناسیم، فقط هورمون لذت نیست. برخلاف تصور رایج، دوپامین بیشتر از اینکه به خود پاداش واکنش نشون بده، به تازگی، ابهام و امکان یادگیری حساسه. به همین دلیله که مغز، وقتی همه‌چیز بیش از حد قابل پیش‌بینی می‌شه، شروع می‌کنه به جست‌وجوی راه‌های جدید. از اون طرف، ژان پیاژه معتقد بود کودک بعد از اینکه روی یک مهارت مسلط می‌شه، تازه مرحله‌ی واقعی یادگیری شروع می‌شه؛ مرحله‌ای که دیگه فقط از وسیله استفاده نمی‌کنه، بلکه با تغییر دادن قواعد، سعی می‌کنه کشف کنه:اگه این بار جور دیگه‌ای امتحانش کنم، چی می‌شه؟ جالب‌تر اینکه دونالد وینی‌کات هم خلاقیت رو دقیقاً از همین نقطه می‌دونست؛ جایی که کودک به جای پذیرفتن قواعد، شروع می‌کنه به بازنویسی اون‌ها. هرچه بیشتر مقاله می‌خوندم، بیشتر احساس می‌کردم شاید ما سال‌هاست به این رفتارها می‌گیم شیطنت، در حالی که از نگاه نوروساینس، ممکنه این فقط تلاش مغز برای فرار از پیش‌بینی‌پذیری و ساختن یک تجربه‌ی تازه باشه. و این تازه اول ماجرا بود. چون جلوتر که رفتم، با مفهومی روبه‌رو شدم که به نظرم یکی از قشنگ‌ترین توضیح‌ها رو برای این رفتار می‌ده؛ سیستم SEEKING که عصب‌شناس معروف یاک پانکسپ معرفی کرده. سیستمی که شاید توضیح بده چرا نه فقط بچه‌ها، بلکه ما بزرگ‌ترها هم، وقتی دنیا بیش از حد قابل پیش‌بینی می‌شه، ناخودآگاه شروع می‌کنیم به عوض کردن قوانین بازی و سعی می‌کنیم که... 📍ادامه دارد