‌ ‌ ‌⋆ ‌ ᥎ꪱ᥆ɾᥱᥣ‌ ‌ ‌

چون من خودمو نمی‌پذیرم.

و اینکه اینقدر بهم اعتماد دارن و دوسم دارن ترسناکه.

دلم میخواد ادمارو خوشحال کنم و اینکه گاهی موفق نمیشم آزارم میده

میدونید. بیشتر اوقات اینکه آدما زیادی بهم اعتماد دارن و دوسم دارن و براشون مهمم و میخوان باهام دوست باشن و حرف بزنن برام عجیبه.. با خودم میگم مگه من چه چیزی دارم که اینجور عقیده ای نسبت بهم دارن و بعضیا حتی لقب فرشته رو بهم نسبت میدن نمی‌دونم چرا نمیتونم قبول کنم خودمو و حس میکنم هرکار انجام بدم کافی نیست و خوب نیست

(پتو را روی خود کشیده و میخوابد)

از خودشون راضی باشن

اینه که احساس بد نسبت به خودشون نداشته باشن

از دلایلی که می‌خوام برای همشون خوب باشم

گاهی حس میکنم میزان اهمیتم به ادما کافی نیست

....

..

بکن جدید

خوشحالم.

دوست جدید پیدا کردم

ای وای