Moon light

وقتی وارد یه رابطه ای میشید؛ نباید یادتون بره برای بدست آوردنش چقدر ذوق داشتید! نباید یادتون بره چقدر رسیدن به هم دیگه براتون مهم بوده! نباید موقع دعوا یادتون بره که چقدر جونتون واسه هم در میره! مهم تر از همه؛ نباید روزهایی که تو نبودش ممکنه دلتون براش تنگ بشه ولی دیگه کنارتون نباشه رو یادتون بره!

در این جهان زندگی کردن کار خسته کننده‌ای است؛ هر وقت دور و برت را نگاه می‌کنی همیشه کسی هست که بخواهد حالت را بگیرد، آن هم بدون هیچ دلیلی... -ساندویچ ژامبون، چارلز بوکوفسکی

تلخه ولی باید بپذیری که مهربونی بیش از اندازه، کمک های بی وقفه، در دسترس بودن های همیشگی، لطف های مکرر، از خود گذشتگی های زیاد، کنار اومدن با هر چیزی، و یکسره کوتاه اومدن، نه تنها رو کسی تاثیر مثبت نمی‌ذاره و کسی رو جذب نمی‌کنه، بلکه باعث می‌شه به شدت بی ارزش و بی جایگاه شمرده بشی. همونقدر که برات هستن براشون باش. نه بیشتر، نه کمتر. خط قرمز ها و شخصیتت رو در هر وضعیتی که هستی محکم بچسب و با هرکی خواست زیر پاشون بذاره خداحافظی کن. بعدش زندگی آروم تری داری.

هر قطره اشکی که میریزم از خدا می‌خوام دشمن جونمم بهش خیانت نشه .

الهی هیچکس گرفتار آدم تاکسیک و خیانتکار نشه .

امیدوارم تمام آدمای خیانتکار ذره ذره نابود بشن جوری که هر لحظه آرزوی مرگ کنن ولی زنده باشن و ذره ذره نابود شدن خودشونو ببینن همون‌جوری که تمام امید و آرزو و رویای آدم دیگرو خراب می‌کنن.

هر موقع حس کردی به یکی از چشمات بیشتر اعتماد داری ،باخت دادی :)

آدم خیانتکار باید تاوان تمام اشک هایی که ریخته میشه پس بده.

آدم خیانتکار باید تقاص کارشو پس بده .

خیانت هیچ توجیهی نداره و بنظرم بزگترین گناه دنیاست

اگه دروغ میگید و خیانت میکنید طرفتون رو احمق فرض نکنید خودتون رو حرومزاده فرض کنید!

نه آرامشت را به چشمی وابسته کن، نه دستت را به گرمای دستی دلخوش،‌ چشم‌ها بسته می‌شوند ودست‌ها مشت می‌شوند و تو می‌مانی و یک دنیا تنهایی. -فروغ فرخزاد.

"که مرا جان به لب امد ز خیالات محال..."

00:00

وقتی زیادی پیگیر ینفر باشی ،زیادی میشی .

آیا روزی خواهد آمد که سرزمین من، غرق شادی و آبادی بشود و رخت اندوه از تنش جدا شود؟

همه‌ی عمر منتظر ماندیم تا زندگی روی خوشش را به ما نشان دهد، غافل از این‌که در خاورمیانه زیستن یعنی بدبختی پشتِ بدبختی.

🖤

بزرگترین خیانتی که می‌توانی در حق کسی کنی، این است که او را در یک امیدِ نشدنی و محال حبس‌اش کنی و بگذاری انتظار بکشد. -ژان فرانسوا لیوتار