درباره ی سلوک

نبوَد چنین مه در جهان ای دل همین جا لنگ شو از جنگ می‌ترسانیم؟ گر جنگ شد، گو جنگ شو ماییم مست ایزدی زان باده‌های سرمدی تو عاقلی و فاضلی دربند نام و ننگ شو رفتیم سوی شاه دین با جامه‌های کاغذین تو عاشق نقش آمدی همچون قلم در رنگ شو

یانور... امروز نشستم و یه دل سیر با صدای این بزرگوار اشک ریختم... دورت بگردم، که انقدر قشنگ بلدی زندگی کنی، تصمیم بگیری... عزیز دلم... این کمینه فقط داره از رو میخونه این کتاب‌ها رو... خاک پای شما ها رو یکان یکان، سرمه ی چشم میکنم... منِ خامِ راه نرفته، بی هیچ اغراقی کمترین و نادان ترین این هستی ام، با افتخار... قربان قلب زلال و همچون شیشه بلوری شما، عزیز خدا... ... به گمانم حدودا یک سال و نیم هست که این کانال راه اندازی شده،. و این کمینه ی پابرهنه، دارم از ندارایی ها و خامی خودم برای شما مخاطبان دانا و فرزانه ی این فضا، حرف میزنم، و به جد مطمئنم، اونی که حرف میزنه، خام تر از اونیه که گوش میده... حدودا پنج شش بار تصمیم به بستن این کانال گرفتم، اما هر بار یک پیام این گونه، مثل یک پتک خورد تو سرم، که، بدبخت بیچاره، مگه به تصمیم خودت شروع کردی، که بخوای به تصمیم خودت ببندی ش... به نور قسم که کلمه ندارم.. و میدونم که تکلیفم گفتن منطق الطیر بود و هست... و چند وادی بیشتر نمانده... و بعد از این ما رو دیگه تکلیفی نیست، به لطف پروردگار... و بعد از این وادی ها، دیگه عرض زیادی برای گفتن نمیمانه... القصه... من دور تک تک شما عزیزان نورانی میگردم ، هفت مرتبه... که روح خدایی در وجودتون هست... و هر که حتی ذره ای از آن وجود نورانی محض در وجودش باشه، قابل ستایش و تکریم هست... سخن کوتاه که،. این خام راه نرفته، نور و نیرو میگیره از وجود نورانی شما... یانور