دلیریوم

تو چه می‌دانی از من از امید‌های جسته از تن تو چه می‌دانی اندوهم چیست از خند‌ه‌های نشسته بر لب تو مگر کافـر بودی که بدانی بت هم خداییست پرستیدنش آسان ولی از حاصل چه خالیست تو چه می‌دانی که سوختن در ره عشق من و تو همچو برفیست در آفتاب به تماشای نابودی خویشتن سنگ‌هایت را بردار از ورای دیده‌ی من مرا بربا و بستان چون خواب از چشمانم که من تنها می‌خواهم تو را بینم پیش رویم _وی‌وین.