𝐏𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧𝐚𝐥 𝐥𝐞𝐠𝐞𝐧𝐝

من پروانه‌ای نبودم تا وقتی که گرمای تاریکِ روحِ تو بر پوستِ لرزانم نشست تو نور نبودی؛ سایه‌ای بودی که نفس می‌کشید، و من می‌خواستم در عمقِ آن سایه گم شوم بال‌هایم نه برای پرواز، که برای لمسِ تو باز شدند؛ برای خزیدن در سکوتت، برای سوختن بی‌آنکه فریاد بزنم در آغوشِ روحِ تو تنها عشق نبود تملکِ آرامی بود که مرا قطره‌قطره به تو می‌بخشید اگر می‌سوزم از میل است، اگر می‌میرم از نزدیکیِ بیش از حدِ توست و چه لذتی دارد وقتی پروانه می‌داند پایانش در آغوشِ همان روحی‌ست که او را به لرزه انداخت جاودانگی؟ همین لحظه‌ای‌ست که بال‌هایم میان تاریکیِ تنت می‌تپد و جهان جرأتِ دیدنمان را ندارد

کیمی‌آ - 13 فوریه

🖤‌‌

We don't always separate from people; sometimes we separate from "possibility." From a home that could have been safe, from a hand that could have stayed, from days that, if they had a little space, would have become life. The real bitterness is when you realize that it wasn't a lack of love, it wasn't a lack of patience, it was that love had fallen where breathing cost money. A person gets tired when they realize that their pain is not personal; it's structural. A cage isn't always built with bad intentions, but the result is the same: the flight is delayed and sometimes lost forever. And some people don't come to stay; they come to show you what was yours and what was denied you, and this knowledge is both a gift and a wound.

کیمی‌آ - 14دسامبر

The right people in the wrong place and time.

I'm an unfinished story; a line between light and darkness. In me beauty and wound grow in the same direction, lest I forget that being human is always something between fragility and strength.

رویای مضحک.

بله، هر چیزی تا یه حد ارزش جنگیدن داره.

اگر ز باده مستی خوش باش با ماهرخی اگر نشستی خوش باش چون عاقبت کار جهان نیستی است انگار که نیستی چو هستی خوش باش

خیام