🌼⃟▩꯭ོ⿻نوای دل... ֔֔⿻꯭ⷷ▩ོཽ⃟꯭݊🌼

باران که آمد جایِ من یک صندلی بگذار در کلبه ای مشرف به شیبِ جنگلی بگذار پچ پچ بگو با پنجره، بی پرده از یک راز لب بر لبِ آیینه هایِ صیقلی بگذار دستی بکش رویِ غبارِ گنجه و بر میز منجوق دوزی هایِ سبزِ ململی بگذار تن کن همان پیراهنِ رنگِ سپیدت را منت سرِ گلدانِ یاسِ مخملی بگذار با من که دیگر نیستم برگرد تا دیروز نامِ خودت را یک کلاسِ اولی بگذار برخیز زنگِ کودکی ها خورد، باید رفت این سوتِ آخر را برایِ "ریزعلی" بگذار با من بیا تا کوچه باغِ برگ‌فرشِ خیس پا رویِ خِش خِش هایِ زرد و خردلی بگذار سردم شده در قاب می‌لرزم، بکش کبریت کتری به رویِ هیمه هایِ جنگلی بگذار بنشین تعارف کن به جایِ خالیِ من قند فنجانِ چایم را کنارِ صندلی بگذار بنویس رویِ شیشه هایِ مِه : "خداحافظ" با اشک زیرش نقطه چین... شاید... ولی... بگذار امشب به خوابِ من بیا قویِ سپیدِ شعر پر در پرِ تالابِ نابِ انزلی بگذار چون سینه ریزی از صدف، این شعر تقدیمت آن را گُلی بر ماسه هایِ ساحلی بگذار #شهراد_میدری