حرفآم؛

بای بای چنل

کم‌‌خوری‌غصه‌ایام،‌غمِ‌ایام‌گذران‌است.

ولیاااا

-حقیقت تلخ؟ +اینکه هیچوقت دونفر به یه اندازه دلتنگ همدیگه نمیشن.

خسته از فروپاشی درونی خود به دست رگبار مشکلاتِ روزگار.. در گوشه ‌ای افتاده‌ام، و میلی به ادامه دادن ندارم. از یاد برده‌ام صبری را که از بندناف وصل به کالبدم شده. زمان کاش می‌ایستاد؛ روحم میان این تپش های پیوسته قلبم بی‌صدا نجوا می‌دهد. نجوای رفتن.. برو و از خود دور شو... از ذهنت،از من؛ از من.

‌‌‌‌‏روز به روز بیشتر میفهمم که نمیفهمم.

‏تقصیر خودمونه. خیلی جدی گرفتیم؛ حرف‌ها رو، آدم‌ها رو، حتی دنیا رو.

منو برگردونید ب بچگیم :)

گول عکسامو نخور شادن!

:))))

یه قانون هم هست که میگه : تا نره بقیه رو ببینه نمیفهمه تو فرق داشتی.

به خودت میای و می‌بینی بیشتر از چیزی که انتظارش رو داشتی دووم آوردی.