-لَمْحَةٌ-

در کاسه‌ی وصلِ تو اگر زهر دهندم خوشتر که به پیمانه‌ی هجران تو قندم./

با تشکر فراوان از مریم، از آوان و از هنر که هرازگاهی جون به جون‌هام اضافه میکنه^^

خیلی حرف میزنید خستم میشم.

من و این صبر!؟ بنازم جگر حوصله را

یادم رفته بود چه قدر عاشق بودم؛

یادم رفته بود؛ یادم رفته بود چه قدر عاشق کتاب خوندن بودم،یادم رفته بود چه قدر عاشق ادبیات بودم، یادم رفته بود چه قدر عاشق آهنگ گوش کردن بودم، یادم رفته بود چه قدر عاشق نور بودم، یادم رفته بود چه قدر عاشق زندگی کردن بودم.

در دوست داشتن آقا‌ی خامنه‌ای شجاع نیستید؛ نمیشود برایتان مُرد.

أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ./

.

حالا که چاره نیست می‌روم و می‌گذارمت ای پاره پاره تن به خدا می‌سپارمت./

طلایه دار زیارت نرفته ها، حالا کربلاست..

بشکستم از فراقت و ندیدم از تو رویی سر خم می شکست و به فداش هر سبویی./

یار وداع میکند، تاب وداع یار کو؟ وعده وصل میدهد، طاقت انتظار کو؟

برنامه ریزی ها کرده بودم برای امروز؛ قول یک ویدیوی تشییع به یک خبرگذاری رو داده بودم؛ پلن چیدم؛ یادداشت کردم؛ طراحی و … صبح هرکاری کردم نتونستم بلندشم و برم ساعت ۱۱ خودمو تو میدون آزادی دیدم که ماشین حمل پیکر داشت از جلوم رد میشد. هرکاری کردم نشد دست به دوربین بشم دلم میخواست همونجا ساعت‌ها گریه کنم؛ شما داشتین برای همیشه از تهران میرفتین! چه خاکی به سرم بریزم؟ به کی یا به چی قسم بدم از جاتون بلند میشین؟ نشد؛ خیره موندم به ماشینی که داشت آروم آروم ازم دور میشد؛ حلالم کن سید من برای دفاع از شما کم گذاشتم، کم فحش خوردم، کم طرد شدم شما حلال کن. تمام شد من با یک پیام از شرمندگی به خبرگذاری که نتونستم کارتون رو انجام بدم و یک خداحافظی با رهبرم برگشتم. سفر بخیر آقای عزیز ۱۵تیرماه ۱۴۰۵

من به چشمان خویشتن دیدم کوه را روی شانه می‌بردند…

آمدی جانم به قربانت ولی بی‌جان چرا!؟

تنها کلمه‌ای که برای توصیف شما میتونم پیدا کنم “نامیرا”ست؛ تو ذهن من شما همیشه نامیرا بودین انگار که قرار بود حتی من هم برم امّا شما بمونین.

يَا مَلْجَئِى عِنْدَ اضْطِرارِى

خدا صبور کند در فراقِ تو ما را./