خود گرمیِ مُحَبَت!

زن هرگز نمی‌رود تنها از آنچه که هست دست می‌کشد.

تو را لایِ کتاب‌هایم مخفی کرده‌ام، زیرا می‌دانم در این حوالی، آدم‌های اندکی اهل کتاب خواندن هستند.

خاطره‌ی خوبِ کسی شو؛ حتی اگر قرار بر همیشه ماندن نیست، آنی شو که وقتی در ذهنش آمدی، چشمانش تورا لو بدهند.

شب است که آدم را اندوهگین می‌کند، یا آدم است که برایِ اندوهگین شدن، شب را انتظار می‌کشد؟

گاهی اوقات تصور می کنم دلم میخواهد خاکسترم را در کتابخانه ای بپاشند.

«باران نامه‌ای بود که آسمان برای درخت می‌نوشت.»

کنار حوصله ام بنشین، بنشین مرا به شط غزل بنشان، بنشان مرا به منظره ی عشق، بنشان مرا به منظره ی باران، بنشان مرا به منظره ی رویش؛ من سبز می شوم ...

I’m giving you a nightcall to tell you how I feel I’m gonna drive you through the night down the hills …