the narrator

∆مرد ویتوریا: نمادِ تناسب در آکادمی مرد ویتوریا (Vitruvian Man) اثر مشهور لئوناردو داوینچی است که بین سال‌های ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۲ خلق شده است. این طراحی به‌عنوانِ یک نماد از تعادل و تناسب در هنر، علم و فلسفه شناخته می‌شود. این طراحی مردی را در دو وضعیت مختلف به تصویر می‌کشد که همزمان در یک دایره و یک مربع قرار دارد. اثر به‌وضوح نسبت‌هایِ ایده‌آل بدن انسان را به‌طور دقیق بر اساس مطالعات آناتومیکی و اصول مهندسی ویتروویوس، معمار رومی، به تصویر می‌کشد. سوال اینجاست که، چرا داوینچی به مطالعه آناتومی پرداخت و چگونه این روش به سنت آموزشی در بخشی از آکادمی هایِ آمریکایی بدل شد؟ در طولِ تاریخِ تصویر، روش هایِ دستیابی به تناسبات در فیگور دستخوش چه تغییراتی شده است؟ در کتاب های زیر، میتوان آثارِ کمتر دیده شده از طراحی هایِ داوینچی و هنرمندان دوره رنسانس را مشاهده کرد. بدن، بدن نیست. #ورکشاپِ_آنلاین

#ورکشاپِ_آنلاین کسبِ اطلاعاتِ بیشتر: https://www.instagram.com/p/DPI9iNpCPJu/?igsh=M20yZGZmcTFrcHA=

• ثبت‌نامِ ترمِ پاییز کسبِ اطلاعات بیشتر: https://www.instagram.com/p/DOimxP5iP73/?igsh=Y2MwamJ4N3p6OWJn

. اون ها از ما متنفر بودند، چون ما کارِ متفاوتی می‌کردیم... #باوهاوس نسخه صوتی رو اینجا بشنوید. برایِ مشاهده نسخه تصویری، به چنل یوتیوب مراجعه کنید. https://youtu.be/DB_XRzFOFyU?si=-P3BWAjBl3CEJsJp

. راوی/اپیزود شماره سوّم • باوهاوس (کارگاه طراحی مقدماتی یوهانس ایتن/ رویکردِ آموزش هنر بعد از قرن ۱۸ ، تحولات و اختلافِ نظرها) ویدئو کامل را در چنل یوتیوب ببینید: https://youtu.be/DB_XRzFOFyU?si=-P3BWAjBl3CEJsJp منابع: باوهاوس وایمار(مدرسه طراحی)/بهزاد سلیمانی باوهاس دسائو(امیدواری به نسل آینده)/بهزاد سلیمانی فرم و شکل(کلاس مقدماتی من در باوهاوس)/یوهانس ایتن/ترجمه‌یِ پیروز سیار تئوری رنگ/یوهانس ایتن/ترجمه‌‌یِ دکتر محمد حسین حلیمی لطفاً نظرات و پیشنهاداتتون رو برای دقیق تر ادامه دادن محتوا، با ما به اشتراک بگذارید.

. یک دانشجوی قدیمی می‌نویسد. [اینده اقتصادی من بسیار ناامن بود اما من تصمیم کرفتم به باوهاوس بپیوندم. در سال های جنک و تا به امروز در این فکر بوده ام که اعضای باوهاوس چکونه امرار معاش می‌کنند. اما خوش حالی و پر ثمر بودن آن سال ها باعث شد که فقر خود را فراموش کنیم. اعضای باوهاوس از تمامِ طبقاتِ جامعه بودند با ظواهر مختلف، بعضی ها با یونیفرم، بعضی ها پا برهنه یا با کفشِ صندل، بعضی ها با ریش بلند هنرمندانه و بعضی ها از حزبِ جوانان بودند.] • باوهاوس یک مدرسه است که بعد از اتمام جنگ جهانی اول، با برنامه درسی تازه ای در مسیر تصویر و معماری قدم بر می‌دارد.چنین به نظر میرسد که برنانه درسی کارگاه های ایتن یا کاندینسکی همچنان در جریان تصویر غرب تاثیر گذار است. متن از کتاب باوهاوس وایمار، مدرسه طراحی تالیف: بهزاد سلیمانی #آکادمی #مدرسه_باوهاس

. نقّاش از زبانِ نقّاش [در زندگی واقعی این همان چیزی است که می‌بینیم. ما بلافاصله متوجه دست های پیر یا چهره غمگین می‌شویم. همین است که رامبراند آنقدر انسانی است. هر‌کس تا به حال طراحی کرده باشد خیلی سریع متوجه می‌شود طراحی های رامبراند چقدر فوق‌العاده اند. مینیمالیسم او نفست را بند می‌آورد، مثلاً دست هایش ممکن است خام به نظر برسند، ولی کاملاً باورشان می‌کنید.] به گمانم اواخر زندگی رامبراند، این متن از اسکار وایلد را در ذهنمان تداعی می‌کند. [در زندگی زهرهایِ بسیار شگفتی وجود دارد، که برای شناخت خواصشان باید آن ها را چشید و به بستر افتاد و بس بیماری هاست که برای فهم وخامتشان باید به آن ها دچار شد. جهان برای کسی که رنجِ این بررسی ها را بر خود هموار می‌کند، شکوهِ والایِ دیگری خواهد داشت.] بخش هایی از کتابِ یک پیامِ بزرگتر گفت‌وگو با دیوید هاکنی/مارتین گی‌فورد

یوهانس ایتن/تدریس در باوهاوس/جنگ ما ایتن رو با کتابِ تئوری رنگ میشناسیم، او یکی از اساتید مدرسه باوهاس است. در متن زیر به بخشی از عملکردِ او در شرایطِ پس از جنگ در باوهاوس از زبان خودش(یوهانس ایتن) اشاره شده است: عدم امنیت سیاسی و اقتصادی دوران پس از جنگ جهانی اول برای کار بسیار زیان آور بود. تعدادی از شاگردان از امکانات زندگی بی‌بهره بودند و گرسنگی می‌کشیدند و رو به آینده‌ای نامشخص داشتند. کارگاه‌ها برپا بود، اما امکان گرم کردن آنها نبود.ابتدا در سالنهای کلاس میز و صندلی دیده نمی‌شد. شاگردان چمباتمه روی زمین کار می‌کردند. به همین علت بود که در نخستین زمستان ۱۹۱۹ تنها یک صبح در هفته درس می‌دادم. شاگردان به تنهایی بر روی تکالیف داده شده ، در منزل خود کار می‌کردند. این ارجاع به خود برای خودیابی بی‌اهمیت نبود. اگر به هنرجو به اندازه کافی زمان برای اندیشیدن ندهیم، مانع پیشرفت شخصیشان می‌شویم. رخدادهای موحش و ضایعات هولناک جنگ جهانی اول شرایطی بی‌نظم و بی‌سامان در همه زمینه‌ها به همراه آورده بود. در میان شاگردان بحث‌های پایان ناپذیری در می‌گرفت و ما حریصانه در جستجوی نگرش معنوی تازه بودیم. توجهمان به کتاب اشپن کلر با عنوان « افول غرب» جلب شد. به این نکته آگاهی پیدا کردم که تمدن علمی و فنی در نقطه‌ای بحرانی رسیده است پس بر روی فلسفه شرق مطالعه کردم و به مزدیسنایِ ایرانی و مسیحیت ابتدایی علاقمند شدم. به این نحو بدانجا رسیدم که عقیده یافتم پژوهش و فن علمی ما که به سوی بیرون سمت داده شده، باید با اندیشه ای هدایت گشته و نیروهای معنوی آن را پابرجا می‌کند. (ایتن در شروع کلاسش از تمرین‌های رقص، تنفس و مدیتیشن کمک می‌گیرد و تن ها را ضروری می‌داند. به نظر می‌رسد برای رفع مسائل موجود در شرایط زمانِ خودش ایجاد شده است.)

اگر دوست داشتین راجب بخشی از محتوایی که داخل این رویداد بحث شد اطلاعات دقیق تری داشته باشین، میتونین به لینک ها مراجعه بفرمایید. (رویداد به صورتِ حضوری، ۱۱ مردادماه، برگزار شده است.) •آکادمی: (بخش ۱) https://youtu.be/kBeLWQllAuA?si=yXOItN39pzvcUm4u •دیدن و دانستن: https://herfeh-honarmand.com/product/%d8%af%db%8c%d8%af%d9%86-%d9%88-%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b3%d8%aa%d9%86-%d8%a7%db%8c%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d9%81%d8%b3%d8%b1%db%8c%d8%a7%d9%86/ •بازگشت به زبانِ تصویر: https://herfeh-honarmand.com/blog/back-to-image-language-iman-afsarian/ •بازگشت به سادگی: https://herfeh-honarmand.com/blog/back-to-simplicity/

https://www.instagram.com/reel/DMDQhBTIqLf/?igsh=ODA3em9lMzBiZzdx #کارگاه_طراحی #کنار_هم

متن بالا برای کسایی که یه مدت کم کار شدن و نقاشی نکردن. امید در ادامه دقیق تر بنویسم. #از_کارگاه

▼▼بازگشت •ابزارِ جدید: بعضی وقتا داشتن یه مداد طراحی جدید یا فنر کردن یه تعدادی کاغذ و مقوا برای نقاشی کردن دلایل محکمی برای برگشتن به کار به حساب میان(تحقیقات اخیر دانشگاه استنفورد در این زمینه نشون میده که در اکثر مواقع،  بر عکس چیزی که فکر میکنیم ما به نشانه های بیرونی برا کار کردن وابسته ایم، نه اون چیزی که تو فکر و سرمونه...) •خط خطی کردن: یه سری کاغذ بزرگ دارم که باطله هستن و مخصوص اینکاره،  به خودم میگم نمیخوام نقاشی کنم،  فقط خط خطی... در موارد زیادی، پنج دقیقه خط خطی به یک ساعت کار تبدیل میشه. •مکالمه با دوستانِ نقّاش: باعث میشه خودم رو ببخشم برای دوره‌ای که کم کار شدم و فکر کنم تنها نیستم. اگه یه روزایی کار پیش نرفته یا امکان برای کار کردن وجود نداشته، دوستانم هم وضعیت مشابهی رو تجربه کردن. در مورد راهکارهاشون برای بازگشت به کار میپرسم... •زندگینامه: دیدن مستند یا کتاب هایی که بهم یاداوری میکنه تنها آدمی نیستم که تو این شرایط دوست دارم نقاشی کنم و هنرمندای زیادی با شرایط مشابه حضور داشتن و کار کردن... •باخت ندادن: تو اولین روزایی که بعد از یک شرایط بحرانی به کار برمیگردیم، یادمون باشه تمرین هایی رو بریم سراغش که درصد بالایی میدونیم از پسش بر میایم. باید خوش حالی و انرژیش رو جمع کنیم برای روز های بعد و آروم آروم پیچ تمرین رو سفت و سخت کنیم. در آخر بگم امید که شرایط برایِ نقاشی کردن براتون فراهم بشه و اینا هم کمک کنه... *نوشته ها برداشتِ فردی است. امید در ادامه دقیق تر بنویسم. #the_narrator