BULTZA EHM-L

"Una colaboración internacional de buena fé entre los pueblos de Europa no es posible más que a condición de que cada pueblo sea dueño y señor de su propia casa" Engels Prólogo edición polaca del Manifiesto Comunista

"Los que se adaptan y justifican cualquier escenario son las y los oportunistas que no tienen principios. El único objetivo es permanecer en el poder, así sea implementando todo lo contrario de lo que antes se pregonó. La dirigencia actual simplemente llegó a la conclusión de que la mejor apuesta para seguir en el poder era ser lo más útil posible al imperialismo." https://tatuytv.org/editorial-la-batalla-por-regresar-a-nuestra-historia/

Gipuzkoa, 1936ko uda. Miliziano antifaxistak, Irun-go Behobia auzoko posizio batean borrokan.

Afera honetan auzipetuek erakutsi duten erantzukizun politikoa eta herritik jaso duten sostengua eta konpromisoa azpimarratu nahi ditugu. Eta amaitzeko, besarkada estu bana auzipetuei, prozesu osoan erakutsi duzuen jarrera eredu izan baita guretzat, eta hain zuzen horixe izan delako mobilizazio handi honen motorra. AUPA ZUEK!!! BETI GOIZEGI DA AMORE EMATEKO! BORROKA DA BIDE BAKARRA! ESKUBIDE ZIBIL ETA POLITIKOEN DEFENTSAN AMNISTIA! BERANGOKOAK ASKE! AMNISTIA OSOA! Garikoitz Etxeberria, J.M. Etxeberria "Goierri", Jon Kepa Preciado, Patxi Ruiz, Mikel San Sebastian Euskal Preso Politikoak

BERANGOKO EPAIAREN AURREAN Berangoko ongietorriari dagokionez, ekainean burutu zen epaiketaren ebazpena jakin dugu: 16 lagunak absolbituak izan dira. Urte batzuetako ikerketaren osteko epaiketak amaiera pozgarria izan du eta prozesu errepresibo horretan ikusi diren hainbat gertakizun gogoratu nahi ditugu. Hasteko, epaiketa, Espainiako Auzitegi Nazionalean erakunde eta alderdi faxisten, epaileen, fiskalen eta Guardia Zibilen elkarlanarekin gauzatu zuten, eta hor ohikoa den bezala, errepresioa eta militante politikoen eskubideen urraketak nagusitu ziren. Besteak beste, auzipetu batzuen azken hitza moztuz eta froga objektibo barik polizien salaketei protagonismoa emanez, espetxe zigorraren arriskuari aurre egin behar izan zioten gure lagunek. Tentsio giro horretan auzipetuen aldetik jarrera duinak eta koherenteak nabarmendu ziren, euren militantzia politikoa aitortuz eta jarduera politikoaren defentsa jorratuz, anbiguotasunik eta lotsarik gabe. Bestalde, inork ez du zalantzarik izan behar afera politiko baten aurrean gaudenaz. Euskal preso politikoen ongietorriak ekitaldi politikoak dira eta Espainiako Auzitegi Nazionalean entzundako bi aldeen argudioak horren adierazle dira. Eskubide politikoetaz eta zibiletaz ari gara, non batzuk zapaldu nahian dabiltzan, eta beste batzuk aldiz, defendatzeari ekiten diogun. Ikuspegi honetatik, ongietorriak ospatzea aldarrikatzen dugu eta horregatik epaitu dituzten lagunei gure aitortza eta esker ona helarazi nahi diegu. Urte hauetan, eta batez ere azken hilabeteetan, auzi honen inguruan egon diren mobilizazio zabalak nabarmendu nahi ditugu. Hitzaldiak, elkarretaratzeak, Euskal Herrian eta atzerrian elkartasun keinuak, arlo ezberdinetako taldeen eta pertsonen sostengua... Eta maiatzaren 30ean egin zen manifestazio nazional arrakastatsua izan zen adibiderik argiena afera honek nolako garrantzia daukan ikusteko. Manifa horren harira plazaratu genuen idazkian esaten genuen bezala, garrantzitsuena errepresioaren aurrean dugun jarreraren nolakotasuna da, eta hemen ikusi dugu militantzia politikoaren aitortza eta defentsa borrokaren zati ezinbestekoak izateaz gain, borrokari berari ere zentzua ematen diotela. Auzi honen inguruan mugitu dena aintzat hartuz, esan daiteke azken urteotako mobilizaziorik esanguratsuenetako bat izan dela, bai kuantitatiboki, bai kualitatiboki. Poztekoa da borroka politikoaren printzipio iraultzaileak erdigunean ipini izanak halako emaitza izatea. Honek, gure eskubide eta helburu politikoak jokoan daudenean gure ideiei eta jarrerei eusteak merezi duela erakusten baitigu. Askotan, herri honetan, zapaltzaileen aurrean gure ekintzen zilegitasuna protagonista izan da, eta kasu hau ez da salbuespen bat. Afera honen inguruan mobilizatu diren sektoreak, aldarrikapenak, adierazpenak, elkartasun politikoak, auzipetuen jarrera koherenteak eta duinak ezin dira absoluzio horren itzalpean geratu. Azkenean denok nahi genuen bukaera lortu da, baina ezin da ahaztu urte hauetan kartzelaren mehatxupean 16 lagunek bizi izandakoa, ezta orokorrean erakutsi duten borrokarekiko konpromisoa ere. Azken urteotan Euskal Herrian eman den borroka kolektiborik sendoena izan da, herritik eta herriarentzat landua, eta prozesu honetako pauso bakoitzean jorratu den oro kontuan gorde behar dugu. Batzuentzat, esperientzia berria izan da. Batez ere militante belaunaldi gazteentzat, zeinek asimilazio basatiari aurre egiten dioten. Gainontzekoontzat aldiz, ildo zuzenean jarraitzen dugunaren baieztapena izan da. Auziaren bukaerarekin poztu bagara ere, bidean egindako lana goraipatu nahi dugu kartzelatik. Asimilazioaren ordez koherentzia iraultzailea aukeratzen duenak beti irabaziko du, zapaltzaileen errepresioari men egin beharrean duintasunaren matxinada aukeratzen duena ez baita inoiz hilko. Herri honetan berriz erakutsi da borroka dela bidea.

Bülent Gözcü risque d’être extradé vers le régime fasciste turc par l’État français. Bülent Gözcü, est actuellement détenu dans un centre de rétention. Contre la complicité de l'État français avec le fascisme en Turquie

" El proletariado no puede guardar silencio acerca de la cuestión, particularmente desagradable para la burguesía imperialista, de las fronteras del Estado basado en la opresión nacional. El proletariado no puede dejar de luchar contra la retención violenta de las naciones oprimidas dentro de las fronteras de un Estado dado, y eso significa luchar por el derecho de autodeterminación. El proletariado debe reivindicar la libertad de separación política para las colonias y naciones oprimidas por "su" nación. En caso contrario, el internacionalismo proletario quedará en un concepto huero; resultarán imposibles la confianza y la solidaridad de clase entre los obreros de la nación oprimida y la opresora; quedará sin desenmascarar la hipocresía de los defensores reformistas y kautkistas, que no hablan de las naciones oprimidas por "su propia" nación y retenidas por la violencia de "su propio" Estado" Lenin

Sinn Féin, People Before Profit and the SDLP’s constitutional strategies remain confined within parameters ultimately determined by the British state and it is time these opportunists and their followers recognised this very fact. The national question cannot be administered away nor should our right to national liberation be postponed until Britain decides the time is right. The Irish people must become the conscious force in determining their own future. The only objective is the Socialist Republic. Saor Éire Anois - An Phoblacht Abú

Chief administrator of British occupation, Andy Burnham’s declaration in Belfast this week that a referendum on Irish unity is “off the table” exposes the fundamental contradiction at the heart of the reformist strategy for national liberation. For almost three decades, the Irish working class has been sold a pup. The people have been told that managing British rule, rather than challenging it directly, would provide a pathway to ending it. Changing demographics would eventually deliver a so-called border poll and constitutional change. Yet the central contradiction remains that Britain retains total authority to decide whether and when such poll takes place. Under the existing arrangements, that decision rests with Britain’s so-called “Secretary of State” for the occupied Six Counties. This is routinely presented as a neutral constitutional mechanism when it is nothing of the sort. Britain has never been an honest broker in the affairs of Ireland or its people. It is an imperialist power with its own political, economic and strategic interests and no such indication exists that it intends to withdraw from Ireland. Britain cannot stand above the national question as an impartial referee when it is itself a principal actor within it. This exposes the fundamental limit of the reformist path. The Irish people are told that national liberation can be achieved through institutions and constitutional mechanisms whose ultimate parameters remain determined by British Imperialism. They are expected to administer rule while waiting for Britain to decide when conditions are appropriate for them to vote on ending it. Dialogue follows dialogue. Talk-shop follows talk-shop. New constitutional initiatives are presented as the next ‘stepping stone’ towards national liberation. Yet the fundamental relationship of power remains untouched. Irish national self-determination remains conditional upon British consent. Reformism therefore substitutes the management of this contradiction for its resolution. As Socialist Republicans, we reject the notion that administering the institutions of partition is the same as dismantling partition itself. We equally reject the idea that the Irish people should remain passive spectators to our own liberation, waiting for favourable demographics or the permission of British imperialism to determine our future. Nor will we accept attempts from Andy Burnham or others to counterpose the national question against the material struggles of the working class. Housing, wages, public services and the cost of living are not alternatives to national liberation. The struggle against exploitation and the struggle for national sovereignty are inseparable and the working class requires National Liberation to set about developing economic liberation and equality. The Socialist Republican objective is therefore not constitutional change for its own sake. Nor is it simply the replacement of partition with a thirty-two county capitalist state. We are out for a Socialist Republic in which national sovereignty, political power and economic power rest with the working people. The Irish people will not be expected to wait indefinitely for the say-so of British Imperialism. A state that maintains its claim over part of Ireland cannot simultaneously present itself as the neutral arbiter of when the Irish people may exercise their right to national self-determination. Britain is not an honest broker because Britain is not a broker. It is a party to the contradiction itself. True national liberation must ultimately be the conscious act of the Irish people themselves. It requires the development of the people as an organised and politically conscious revolutionary force, with the working class at its centre, capable of determining its own national future by any means necessary rather than waiting for that future to be determined by British imperialism. If Britain can declare a referendum on Unity “off the table”, then the limitations of constitutional nationalism are laid bare.

Sare sozialetan ikusia !!✊🏽

Gaur 50. urteurrena Jo ta ke irabazi arte!

25 años del asesinato de Abu Ali Mustafa, secretario del Frente Popular de Liberación de Palestina. Una vida revolucionaria, internacionalista y de lucha contra el sionismo, el capitalismo, el racismo y el imperialismo para lograr el retorno y la liberación. https://abualimustafa.org/

FER ASKATU!   25 URTE KARTZELAN Fer (Fernando Garcia Jodra, euskal preso politikoa), 2001eko abuztuaren 24ean, orain dela 25 urte atxilotu zuten  5 egun torturatu ostean 28an espetxeratu zuten. Fer bilbotarra da, santutxu auzokoa, 55 urte  bete zituen urtarrilaren 10ean. Gaztetatik murgildu zan militatzean, askapen nazionalaren alde  eta klase borroka desberdinetan,  bere konpromizua handituz joan zan ETA erakundean militatzeraino, 23 urte zituela  sasira alde egin  behar izan zuen EHU kazetaritza eta publizitatea ikasten ari zenean, garai berean  “Bizi nai” dantza taldeko partaidea ere zan besteak beste. Sasian  eman zituen 7 urte,  sasian zegoela hil zan, Jorge bere anai bakarra minbiziagaz. berari dedikatu dio kartzelan idatzi duen liburua “ La furia  del cobarde”  Fer-rek 2024ko otsailaren 28an bete zituen zigorraren ¾. 19 urte eman ditu  isolamendu egoeran espetxe desberdinetan (Corboba, Soto del Real, Huelva, Leon), liburuan han bizi izan zituenak azaltzen ditu.  liburua DDT-k argitaratu zuena 2022, Argentinan ere argitaratu da, italiarrera eta frantsesera itzuli eta  argitaratu dute ere eta laster DDT argitaratuko du euskarazko itzulpena. Informazio hau guztiori, sortu berri den instagrameko kontuan duzue, jarraitu… Garai berean papiroflexia deskubritu zuen….. 20 ordu ziegan denbora pasatzeko beharrezkoa zuen entretenimendu bat eta eskulanak gustukoak dituenez ba...  hasieran pieza txiki eta errazak ta orain trebatu danez…. Ba bizia izarrakaz bete digu, papiroflexiako unibertso propio bat daukagu. Fer-reri kazetaritza eta publizitateko ikasketak amaitzea ukatu zioten EHUn, psikologia ikasi zuen UNED Cordoba eta Huelvako espetxetan zegoela,  Huelvako kartzelan bertan praktikak egitea lortu zuen, ostean gizarte integratzaile ikasketak egin ditu Huelva eta Leoneko kartzela praktikak egitea ez du lortu oraindik,  eta orain soziosanitarioko ikastaroa egiten ari da Zaballako espetxean batek daki praktikak egitea izango duen.... Eta berriro eskatuko dio EHUari kazetaritza eta publizitate ikasketan amaitzeko aukera izatea. Eskubide hori ez dutelako bermatzen.  Fer ezagutzeko modurik hoberena bere liburua irakurtzea da, berarentzako idaztea terapeutikoa da,  “La furia del cobarde” liburuari jarraipena emanez, beste eleberri bat idatzi du,  “Poliamor o Plomo, Pendejo. 20 años de olvido.” hori argitaratzeko asmoa dauka norbait eleberri hori argitaratzen ausartzen bada… Horretaz gain 70 bat ipuineko bilduma bat dauka idatzia “Nadie mas que mi adversario sera mi guia” (cuentos del rencor y la tristeza), hauek ere noiz bait argitaratzea gustatuko litzaioke. Poemak ere idatzi ditu tarteka, eta bere olerkia “ Escucho las notas” , 2026ko “Hitzapean askatasuna - Poetak maiatzean” Zaballako espetxeko lehiaketan 3. saria irabazi du. Gaur egun Zaballako espetxean dago duela 3 urtetatik, Bilbotik 77km-tara, EAEko espetxe batean  eta  EJko eskumena duena, zoritxarrez kasu batzuetan baldintza okerragoak dira estatu espainoleko espetxeetan baino. Masifikatuta daude aste honetan bertan kide bat bisita barik geratu da lokutorioetan lekurik ez zegoelako, dutxak behin eta berriz izorratzen dira, horrek dakarren osasun arazoenaz… plagak eta azaleko gaixotasunak….  Igelilekua inoiz ez da egon erabilgarri obrako akatsa duelako, beroaldian ukatu egin diete haizagailua izatea, horren adibiderik gordinena da Zaballako espetxean azken aldian osasun asistentzia eta kartzelroen desidiagatik hil dirala haibat preso….  Fer-rek ez du onartu damurik, eta ez du sinatu banakako irtenbiderik ere,  militatzera eraman zioten arrazoi eta ideietan sinesten du  oraindik ere, Fer bere horretan mantentzen da iraultzaren alde militatzen , eta bere buruagaz ahalik eta koherentea izaten saiatzen da. PRESOAK KALERA!     AMNISTIA OSOA!

Marxistas-Leninistas iraníes – Partido del Trabajo de Irán (Toufan) – Haize Gorriak https://haizeagorriak.wordpress.com/2026/08/28/marxistas-leninistas-iranies-partido-del-trabajo-de-iran-toufan/

Armada Gorriko soldaduak! Eraso gogorrago etsaiari! Bota ezazue zabor nazia gure jaioterritik!! 19943ko sobietar posterra