Dhaloota Haaraya

[…አል–ራሕማን…] ቃል–ኪዳንህ ዘንግቼ፣ ቀኖና ህግህን ትቼ፣ ለነፍሰ ስጋዬ መሻት… ’ራሴኑ ጉድቢያ ብቀብርም፣ ወደቀ ብለህ ኣትተው አመፀ ብለህ አትከዳኝ ፅልመት ውስጥ ታጉሬ አልቀርም። መቼም ነፍስያ እሳት ነው! ይነድዳል አመድ ሊያደርገኝ፣ ኢብሊስ ወናፉን ሲያራግብ ለክስመት እንዲዳርገኝ። ቢሆንም… ሁሉም በሕብረት! ካንተ ሊታርቀኝ ቢለፋም፣ አንተ ሆይ…! የ’ዝነት ሰማይ ነህ! የማያባርራው እዝነትህ! እስካለኝ መቼም አልጠፋም። እሱ… ሆይ! ያ! እሱ…! ከህደት እብለቴን ሳይቆጥር ማሕርታው ጥፋቴን ያጠፋል፣ ባ’ዛኝ ዓይኖቹ ላየው እዝነቱ ከለከት ያልፋል፣ ከቁጣው ማሕርታው ይገዝፋል፣ ባይሆንማ… የሰው ልጅ አመፃው ቢታይ ማን ሰው ከቅጣት ይተርፋል። እኔም…… የሳትኩት ዕልፍ ነው ህልቆ ኣውቃለሁ ላ’ኃዝ ይከብዳል፣ ቢሆንም እሱ አዛኝ ነው መውጫ ብርሓኑን ይሰዳል። ከፅለመት አረንቋ ስገኝ የነዋይ ጠፍር ሲያስረኝ፣ ራሕመቱ አለሁ ይለኛል በኑር ብልጭታ ሊያሽረኝ። ደግሞ… በእሳት ቅጣቱ በጅራፍ እያስፈራራኝ፣ በጀነት ፀጋ አባብሎ… "ና ወዲህ!" እያል ሚጠራኝ። ያ! እሱ…! እሱ ነው እሱ’ንጂ አለኝታ የለኝ! ሲከፋኝ እንባዬን ዳብሶ፣ ስኳትን የሚያስጠጋኝ የስክነት ቤቴን ቀልሶ፣ ስሸሸው ርቄው እንዳልሞት ህያው ሚያረገኝ መልሶ። ያ! እሱ…! እሱ እንጂ አንዱ ንጉሴ ብቸኛው አጋር ረዳቴ፣ ብቻዬ ሆኜ እንዳለቀር አንድ አለኝ የምለው ሐብቴ። ነውሬን መስጥሮ የቻለኝ ባምፀው ፊቱን ማይነፍገኝ፣ በራሕማው የሚሸሽገኝ። ያ! እሱ…! ዘወትር የ’ዝነት በሮቹ ይጠብቁኛል ተከፍተው፣ እኔ ከጥፋት ባልቀርም እሱ ግን መማሩን ኣይተው።