•|بَلوچی لَبْزانْک✍🏻🤍|•

شپ سرد اِنت، ءُ من گوں سارتیں دلے گوں وت گُشاں: ھیال ءِ نیست، بوسپ! تو پدا مھر ءِ واب ءَ دیست ئے! شپ اِنت ءُ دل انگت پہ مھر ءَ نیمون کنت. 🌓✨

منی واب تئی بو ءَ کننت چو مہ بیت کہ چہ دور ءَ شپ ءِ نِیم ءَ تو من ءَ امباز کن ئے؟ خواب‌هایم بوی تو را می‌دهند نکند آن دورترها نیمه ‌شب در آغوشم می‌گیری؟ - فدریکو گارسیا لورکا

مُدام جنگ بوتگیں کَسان کسانیں گَپے ءِ سرا کسان کسانیں گپے ءَ مئے درمیان ءِ زندگیں ھبر ھلاس بوتگ ءَ بس ھاں - اوں ءُ دروگیں اھوں سر آتکگ ءَ کہ سیادے ءِ مئی گُڈے مانزمان بوتگ ءَ بلے ھمے کہ مئی نیام ءِ نارزایے آنے برپ آپ بوتگ ءَ تا کم کم ءَ من ءَ آئی ءِ دست ءُ پاد چم ءُپونز منارا دوست بوتگ ءَ ھمے وڑ ءَ منے اوں دست ءُ پاد چمّ ءُ پونز آئی ءَ دوست بوتگ ءَ نوں سالے ءَ چہ گیش بیت ما یک ءُ دومیگ ءَ گوں جنگ کنگ ءَ نہ ایں نوں یک کاشے ءَ ما نان ورگ ءَ نه ایں نوں یکیں پیالہ ءَ ماں شیر ورگ ءَ نه ایں نوں میگ ءُ آئی ءِ درمیان ءِ زندگیں ھبر .........؟ ھمے وڑ ءَ ھلاس بوتگ ءَ ۔ کہ سیادی ءِ ھم گُڈے مانزمان پشت نه کپتگاں پہ یک دومیے ءَ مئی دِل چوں بے لکیریں دست ءَ بوتگاں نوں میگ ءُ آئی ءِ درمیان ءَ ھر وڑ ایں ھبر بہ باں ھمے ھبر توری چه زھر ءَ کُچّل ءَ چه گند آں تر بہ باں من ءُ آئی ءَ چه دوست باں کہ مہ باں ماں یک دومیے ءَ گوں نارزا نہ بئیں ❤️‍🩹

. مدام گْشتگ تو چے مار ئے، ءُ چی ءِ سر ءَ جیڑ ئے؟ اگاں من بزِاناں کہ مرچی منی گُڈّی روچ اِنت گڑا من ترا چاراں ءُ ترا امباز کناں

درد ھر بس اَرس نہ ایں برے برے بچکندگانے تہ ءَ اوں ھست 😅

وھد ئے جلکشکان اُمیت آں اوبال کُتہ چونیں شوکیں دیم ئے ماں بے ھال کُتہ 🚶

ردی مئیگ اَت، کہ وابانی بُن زہ ءَ ماں ھیالانی پیالہ ءَ گِندگ ءَ اِتیں. ھالیگیں دست چکاریں دل گپ ءُ تران ءِ درور ما ءِ دروشم ءَ دریگتیں بہ زانت، اِیں ھچ پاتوے وتی پیریگیں پیلہ ءَ یاد نہ کنت. نوں پرواہ نیست، کہ گوں تنیگیں دلے آپ ءَ وشیں وابے ءَ گند اِیں. چہ لوگ ءَ کہ کائے یک اسپیتیں دزمالے، پیکٹے سیگریٹ، فروغ ءِ چندے شَیر، ءُ مزنیں اوپارے ھم گوں وت بیار مئے گریوگ ءِ گُمان باز اِنت. اشتباه از ما بود، که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می‌دیدم، دستهامان خالی دلهامان پر گفتگوهامان مثلاً ما کاش می دانستم، هیچ پروانه ای پریروز پیلگی خویش را به یاد نمی آورد. حالا مهم نیست، که تشنه به رویای آب می میریم. از خانه که می آئی یک دستمال سفید، پاکتی سیگار، گزینه شعر فروغ و تحملی بیش از حد ممکن است. شعر : سید علی صالحی

انسان ءِ دل وتی نیموناں ءَ داریت، کہ پھم شہ آواں بے ھال اِنت. قلب انسان دلایل خودش را دارد، که عقل انسان از آن بی‌ خبر است.

گُشے کہ منی بچکندگاں منے واھگانے جنازه آں گون اِنت

. گوں تئی اَمباز ءَ باز رند ءَ بھشت ءَ سر بوتگاں... 💞

. اِشک ھر وَھد کہ بوسَہ دات …… رازے وَدے بوْت 💞

راستیں کہ زندگے من تئی دھَر ئے مُساپرا

ُ من بہ بات آں ءُ تو بہ بات ئے اوں دگہ ھچ کس مہ بات .......💞

ُ تئی دیدگ منی ارواہ دوئیں دیدار ئے بندوک ءَ تئی مھر اِنت کہ آباد اِنت دِگہ دُنیائی ءِ رَنگ ءَ 🌱💞

. سنگر 💞

منی اِشک ئے کِسّہ اِنت منی زِند کِسّہ اِنت آ منی ءُ دلبر ئے اللہ کِسّہ اِنت سر کپت کوچگ ءَ من دیستگ جَنکے اللہ آں گُشے چون جوڑ کُرتہ گل ءَ را من چارتگ آئی ءَ را آئی چارتگ منارا اے روچ گوست شُت په سُھب ئے ودار آں اِسکول ءَ آتک پدے ھمراہ آں گوں چارا شہ مُچ آں کنار آں من ءَ داتگے اِشار آں کند اِت آئی

مردم گش اَنت، انسان چہ دل ءَ شر بہ بیت، شکل چے یے؟ بلے درستاں چہ پیسر شکل ئِے چار اَنت۔ درست گش اَنت، انسان ءِ دل‌ مزن بہ بیت، زر چے یے؟ بلے درستاں چہ پیسر چار اَنت، اے زَر والایے اگاں ناں۔ انوگیں زمانگ ءَ ھمینچو مال ءُ دولت، ھمینچو اِزّت