🇮🇷 |لَیِّنْ قَلْبِی|

نوشته بود: تو در میان همه چیزهای تلخ، یک حبه قندی... #نورا

جالبه که به باقی مخالفین جمهوری اسلامی که این سس خرسی رو نمی‌خوان هم با بدترین الفاظ می‌پرن! :) یکی هم نیست بگه عزیزم یه ایران دوست واقعی، این پسرک بی‌غیرتِ وابسته به کیف پول مادر رو حتی برای انتصاب در شغل اصلی پدربزرگ بی‌سواد فراریش هم نمی‌تونه بپذیره. نهایتا بتونه به بستنش تو اصطبلی که پدربزرگش کار می‌کرده به عنوان یادگاری از دوران باشکوه پهلوی رضایت بده! پادشاه آخه؟!!!!!!! :))))))))) .

کافیه یه کم تو کانال‌هایی که تو این پست اشاره شده بچرخین تا به میزان متعفن بودن ذهن و روح این جوجه دیکتاتورهای آویزون رضا میرپنج فراری پی ببرین! :)) .

از تقویم هم پیدا بود 404سال عجیبی است. اما کی فکر میکرد اینقدر داستان داشته باشد؟ چه روز و شبهایی گذراندیم، چه تلخی و غروری. چه ترس و امیدی، چه پایین و بالایی. چند جنگ و کودتا در یک سال؟ چند بحران و جراحی بر یک بدن؟ چند اشتباه و عبرت در یک سفر؟ نه تنها تمام آن تاریخ های عجیب را پر کردیم بلکه چند مناسبت هم اضافه کردیم: روز آغاز جنگ تحمیلی دوم. شب آتش بس. شب خونین کودتا و روز 22 دی. یکسال با دو 22 بهمن! چطور زنده ماندیم؟! معجزه است. این کشور صاحب دارد، شاه نمی خواهد. تقارن نیمه شعبان و دهه فجر اتفاقی نبود. امسال رابطه کالبد وطن و روح دین دوباره پیدا شد. اما بحران هنوز هست. چطور جامعه شکافته در ٨٨، له شده در ٩٨، دو پاره در ۴٠١ و جنگیده در ۴٠۴ التیام میابد؟! سوال دهه ما؛ چطور به هم برسیم؟ یک پاسخش امروز بود؛ زندگی. کشوری که در یک صبح چند ده میلیون نفرش هم‌هدف و کنشگرانه زندگی میکنند، به هم میرسد. پس می‌گیرد. نه با واگرایی و تکثربازی، با همدلی و هویت. اتحاد از توحید می‌آید، ایران از ایمان. از ۵٧ گفتیم ما ادای دیگری نیستیم، زندگی مان را خودمان میسازیم. مناسبت های تازه می آوریم. معجزه های جدید. مثل 22 بهمن 404.

من به زبان اشک خود می‌دهمت سلام و تو بر سر آتش دلم همچو زبانه می‌روی... #یا_اباعبدالله

|صلَّی اللهُ عَلَیکَ یَا اَبَاعَبدِاللهِ الْحُسَیْن(ع)|

...

...

روزهای آخر فروردینه.. بیست و چند سال پیش. نشستم کنار نوزاد چند روزه‌‌ای با لپ‌های گلی و طوری رابطه‌ام با دنیای اطرافم قطع شده که فقط خیره‌خیره این تازه‌وارد دوست‌داشتنی رو نگاه می‌کنم. بعد انگار که افتاده باشم تو تونل زمان با یه سرعت عجیب می‌رسم به زمستان ۱۴۰۴.. حالا نوزاد لپ گلی دو ماهه‌‌‌اش رو بغل گرفتم و خیره‌خیره نگاهش می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم که زمان چه قدرتِ عجیبی داره.. #زینب .

📸 بیش از 34 میلیون نفر 🔸رسانه‌های بین الملل آمار « 34 + » میلیون نفر را از حضور در راهپیمایی 22 بهمن امسال منتشر کردند. 👈برای دریافت آخرین اخبار به سایت https://snn.ir/ مراجعه کنید 🆔 @snntv

در ره منزلت ای عشق، خطر هم زیباست طعنه‌ی خار مُغیلان، به نظر هم زیباست #جانم_وطن

به دیده منت..‌

می‌توان رفت به یک چشم پریدن تا مصر بوی پیراهن اگر قافله‌ سالار شود -صائب تبریزی-

می‌توان رفت به یک چشم پریدن تا مصر بوی پیراهن اگر قافله‌ سالار شود -صائب تبریزی-

هم‌وطنِ عزیز؛ صرفا برای توجیه امید و دلبستگی ساده‌دلانه‌ به غرب و دشمنی‌ با جمهوری اسلامی، روی لجنزار اپستین ماله نکش! به قیمتِ آخرتِ خودت مدافع دنیای کثیفِ این شیاطین نباش! شرافت و وجدانت رو به این راحتی حراج نکن تو راهی که با قدم‌های اونا به گند کشیده شده! نمی‌ارزه.. والله که نمی‌ارزه! .

آنها که کفر به طاغوت ندارند... به ایمان‌شان اعتمادی نیست. فمن يكفر بالطاغوت و يؤمن بالله فقد استمسك بالعروة الوثقى ➕️ @Yaminpour

|صلَّی اللهُ عَلَیکَ یَا اَبَاعَبدِاللهِ الْحُسَیْن(ع)|

در جهان هنوز چه بسیار چیزهایی وجود دارد که به کلمه تبدیل نمی‌شود؛ چیزهایی که «اسم»، کوچک‌شان می‌کند، «قید»، مقیدشان می‌کند و «صفت»، اسیرشان. من دیده‌ام که ستارگان را وقتی می‌شماریم، کم می‌شوند. نبایدشان شمرد. این زورآزمایی یک ملتِ ظلم‌آشنا با زرخریدانِ زورمندترین حرامزادگان زمان، تقابلی است که نام نمی‌خواهد، صفت نمی‌طلبد، قید برنمی‌دارد؛ اما چه کنم که دل می‌پوسد اگر ببیند و خاموش بماند؟ «با سرودخوانِ جنگ در خطه‌ نام و ننگ» نادر ابراهیمی ‌.