CWTCH

فک میکنم اون شب بخشی از من برای همیشه مُرد…

گمان میکردیم عشق نجاتمان خواهد داد اما زخمی تر از قبل رهایمان کرد…

الان تو اتاقی که چراغش خاموشه دارم به صدای بخاری گوش میدم چقد غریبم اینجا شما نمیشنوید،ولی مامان داره میخنده میدونم یه روز حالم خوب میشه مامان گفت نجاتم میده …

چقدر می‌توانم بیدار شوم و ببینم که پهلویم نیستی و زندگی ام یخ کرده و منجمد است…چقدر؟تاکی؟تاکجا؟…

جهنمی بدتر از آن نیست که مدام به یاد آوری بوسه ای را که اتفاق نیوفتاده است…

پیش هیچکس اعتراف نمیکرد اما از دلتنگی تقریبا فلج شده بود…

انگار تمام آنچه دوست داشتم، از من دزدیده اند و حتی اگر تمام آن را به من بازگردانند ، کافی نخواهد بود…

رها کردن سخت بود؟ گفت: نه به اندازه ی نگه داشتنِ چیزی که واقعی نبود …

تو فقط خودتو دوست داری،منم تورو و این تنها نقطه مشترکمونه…

خیال آمدنت چه دلپذیر بود جوانیم در این اُمید پیر شد،نیامدی…