CWTCH

به مرور زمان حرف زدن داره برام تبدیل میشه به سخت ترین کار دنیا…

واقعیت این است که طعم با تو بودن طعمی ست بین اضطراب و خوشبختی…

و در آخر یاد و خاطره هایمان را به گور میبرم و با تنی از زخم های انتظار به خاک سپرده میشوم …

پیشم بودی و من بهترین لحظات زندگیم را داشتم سپری میکردم… کاش هیچوقت از خواب بیدار نمیشدم…

این سال هم تموم شد ولی من یادم میمونه کِی نیمی از روحمو گم کردم…

چقدر خوب میشد که ادم دیگر یک کلمه هم حرف نزند،هیچ چیز ننویسد، به طور کامل ولش کنند، دیگر با هیچکس حرف نزند، کاملا راحت باشد، فراموش شده باشد…

خیلی وقته قوی ام مثل یک دیوار صد ساله ی محکم، که هیچکس فکرشو هم نمیکنه همین روزاست که بریزه…

من سراپا همه زخمم تو سراپا همه انگشت نوازش باش…

من اندوهگین نیستم خودِ اندوهِ جهانم.. و سرزمینی در سینه ام گریه میکند…

«روی موندن هیچکس شرط بندی نکن» نصیحتی از کسی که شرطش را باخته است…