Darava | داراوا

سپاهی که مزدور ضحاک بود دریغا که اهل همین خاک بود سپاهی به پیکار با مردمش به فرمان فرمانده کژدمش پی خصم در کوی و برزن روان مر او را هدف کودکان و زنان تو گفتی که از تخمه بربرند کِشند و کُشند و برند و درند - فردوسی

ندانی که ایران نشست منست جهان سر به سر زیر دست منست  هنر نزد ایرانیان است و  بس  ندادند شیر ژیان را بکس  همه یکدلانند یـزدان شناس  بـه نیکی ندارند از بد هراس  دریغ است ایران که ویران شود  کنام پلنگان و شیران شود  چو ایران نباشد تن من مباد  در این بوم و بر زنده یک تن مباد  همه روی  یکسر  بجنگ  آوریم  جهان بر بداندیش تنگ آوریم  همه سربسر تن به کشتن دهیم  بـه از آنکه کشـور به دشمن دهیم. - فردوسی

تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا شربتی تلختر از زهر فراقت باید تا کند لذت وصل تو فراموش مرا هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند به دهان تو که زهر آید از آن نوش مرا سعدی اندر کف جلاد غمت می‌گوید بنده‌ام بنده به کشتن ده و مفروش مرا - سعدی

گیرم که به ظالمان عذابی‌ست الیم زین محکمه یارب به ستم دیده چه سود؟ - ناصر گوهری