“اتود خاموش”

‏خیلی غم انگیزه وقتی تمام این تقلاها، نه برای یک زندگی مرفه بلکه فقط برای یک زندگی عادیه.

حالا توی این وضعیت وقتی یک نفر متوجه می‌شه که حالم خوب نیست و دلیلش رو می‌پرسه، دلم می‌خواد با مشت برم توی صورتش. پدرسگ چرا باید حالم خوب باشه؟ اصلاً تو خودت چطوری حالت خوبه؟ یا جداً نفهمی و نمی‌فهمی توی چه شرایطِ تخمی‌ای هستیم، یا خودت رو زدی به نفهمی، که در هر دو حالت نفهمی.

تا حالا انقدر به حوصله نداشتن نزدیک‌ نبودم. توی حوصله ندارم‌ترین حالتِ ممکنم. حوصله‌ی انجامِ هیچ‌‌کدوم از کارهای روزمره‌ام رو ندارم، حوصله‌ی حرف زدن و بحث کردن ندارم. حوصله‌ی آدما رو ندارم. حوصله‌ی زندگی رو ندارم. حتی حوصله‌ی خودمم ندارم.

از نظر روحی نیاز دارم ایران دوباره خونه بشه. جایی برای زندگی کردن. نه دنبال زندگی دویدن!

آدم‌ها به طرزِ عجیب و غریبی توی حساس‌ترین موقعیت‌ها نا امیدم می‌کنن و هیچ‌وقت نتونستم بهش عادت کنم.

Happy new year🎄

کاش واقعا می‌تونستم کمتر نگران باشم و کمتر سخت بگیرم. تحمل این همه فشار، حقیقتا واقعا داره پیرم می‌کنه.

فقط یک چیز بگم و‌ رد شم؛ گول بازی‌های صداوسیما رو‌ نخورید. صداوسیما بارها ثابت کرده از بازیگر توی مصاحبه‌هاش استفاده می‌کنه. دیالوگ‌ها هم از قبل مشخص شده‌ست. توی مصاحبه‌های دوره‌ی مهسا هم اگر خاطرتون باشه تا دلتون بخواد مصاحبه‌های اجباری ساخته بودن. این ترفندها دیگه خیلی‌وقته نخ‌نماست. به مسیرتون با دلگرمی کامل ادامه بدید.

بیان و نظر بی‌طرفانه، بی‌نهایت نادره. خیلی‌وقت‌ها آدم‌ها از جانب منفعت خودشون، نظراتشون رو بیان می‌کنن.

زندگی می‌تونست خیلی باحال باشه ولی ما جای بدی دنیا اومدیم.

بله آقای یاسینی: منم هرکاری کردم اون حرفای آخر یادم نرفت!

نمی‌دونم چی‌شد که دورم انقدر خلوت شد، در حدی که روابط مجازیم هم کم‌کم قطع شدن، ولی این حسی که وقتی میام تلگرامم رو چک کنم، یا حتی اینستا و هر پلتفرمِ دیگه‌ای رو و می‌بینم هیچ پیامی ندارم و انگار هیچکس هیچوقت متظرم نیست؛‌ داره آزاردهنده می‌شه.

بدتر از بلاتكليفى، تكليفى هست كه روشنه ولى باب ميلت نيست