ماوی

همه چیز در مورد اون آبی بود: زیبا، آروم و مغموم

.

چقدر مادر بودن توی این زمان و مکان سخته...

فاطی عزیزم توی بیوش نوشته: *آواره، آدمِ بی‌خونه نیست؛ آدمِ بی‌قصه‌ست.

شدم یه بی‌قصه‌ی پُرغصه.

علیرضا شجاع‌پور، شاعر و شاهنامه‌پژوه، با اثر ماندگار خود به نام «راز رستم» شناخته میشه که در اون از زاویه‌ای متفاوت و احساسی به تراژدی کشـتن سهراب به دست رستم نگاه کرده...

.

شجریان پلی می‌کنم و گنجشکا همراهی. کاش شما هم اینجا بودین...

نمیدونم چرا ولی این بخش از کتاب رو خیلی دوست دارم.

آنجا که دیگر نمی‌توان عشق ورزید، باید آن را گذاشت و گذشت. چنین گفت زرتشت، نیچه

موهام رو کوتاهِ کوتاه کردم، مثل فرنگیس که در سوگِ سیاوش گیسوانش رو برید...

اگه صدای گنجشکا نبود، نمی‌تونستم شنیدن اون حرفا رو تحمل کنم. دلم میخواست می‌رفتم وسط باغچه، جمع می‌شدم و سرم رو میذاشتم روی خاکِ سرد. چشمام رو می‌بستم، شاخه‌ها می‌پیچیدن دورِ تنم و می‌مُردم. آخه من آغوشی جز آفتاب و باد و خاک ندارم.

از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نَیَفزود زِنهار از این بیابان، وین راهِ بی‌نهایت... در زلفِ چون کمندش، ای دل مپیچ کآن جا سرها بریده بینی، بی‌جرم و بی‌جنایت حافظ

نور گرچه دور است؛اما ابر هم گذراست.

دام سخت است مگر یار شود لطفِ خدا ورنه، آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم حافظ