lab

به درجه ای از اعتماد به vpnام رسیدم که هروقت وصل نمیشه مطمئنم اینترنت مشکل داره.

گوگل با تغییر یک خط کد، ۹۰٪ اینترنت رو از دسترس خارج کرد Num=100 که تعداد صفحات نتایج جستجو رو تعیین می‌کرد حالا به ۱۰ کاهش یافته. این تغییر برای انسان‌ها شاید بی‌معنی باشه چون به ندرت کسی از صفحه ۱۰ گوگل فراتر می‌ره، اما همه‌ی LLMها به واسطه crawlerهاشون از این داده برای فهمیدن سر و ته مطالب استفاده می‌کردند. حالا بیش از ۹۰٪ اینترنت عملا از طریق گوگل از دسترس خارج شده. فقط با تغییر یک متغیر! #خبر

بالاخره πthon :))) @SohrabContents

راستی اون status که نشون میده offline و یا online در حال حاضر وصله به اکانت دیسکوردم و از رو اون داره نشون میده. دنبال یه راه سادم که وصلش کنم به اکانت تلگرامم چون بامزس

این راهو دارم ادامه میدم و سعی میکنم تو اینترنت چیز میز بسازم (به هدف یادگیری "بیشتر"). و حالا به کمک گیتهاب و پروژه هایی که قبلن بقیه به اشتراک گذاشته بودن، یه بلاگ بامزه ساختم که البته خیلی قلمبه سلمبه توش نوشتم فعلا، در آینده سعی میکنم یا عادی تر و واقعی تر بنویسم توش یا خودمو برسونم به سطحی که دیگه قلمبه سلمبه به حساب نیان. آدرسش blog.m4t1n.ir هست و روی vercel دیپلوی شده و اگه یکم جون گرفت اضافش میکنم به m4t1n.ir که شاید یکوچولو دیده بشه و مطالبشو دونفر بخونن.

ما که مهاجرت کردیم

دارم نصبش میکنم ببینم چیه، اگه جالب بود بیشتر چیز میز ازش میزارم https://en.m.wikipedia.org/wiki/LLVM

یه چیز خیلی باحالی که پیدا کردم مفهومی به نام Self hosting compiler بود 🔄 خیلی ساده بخوام توضیحش بدم اینه که کامپایلر هایی هستند که خودشون خودشون رو کامپایل میکنن🤔 در نگاه اول شاید گیج کننده به نظر بیاد ولی اجازه بدید کامل توضیح بدم: اینجوریه که یه نسخه اولیه از هسته کامپایلر رو با یه زبان دیگه برای مثال اسلمبلی مینویسن. بعد از نوشتن نسخه اولیه کامپایلر شروع میکنن کامپایلر زبانی که نوشتی رو به زبان خودش مینویسی و با کامپایلر اولیه ای که نوشتی کامپایل میکنن. اینجوری کامپایلر اولیه، کد کامپایلر زبان رو به زبان ماشین کامپایل میکنه و حالا شما یه کامپایلر جدید داری که با خود زبانتون کامپایل میشه. کامپایلر های زبان هایی مثل C , Go و Rust اینجوری کار میکنن💻 فکت: شما این متن رو دوبار میخونید🙂 پ.ن : تصویر مال SHC x86

@Univerbity

بهش میگن infinite monkey theorem یا قضیه میمون نامتناهی. سال ۲۰۱۱ یک برنامه‌نویس آمریکایی به نام جسی اندرسون (Jesse Anderson) یک نرم‌افزار براساس قضیه میمون نامتناهی ایجاد کرد. در این آزمایش میمون‌های مجازی در واقع یک میلیون برنامه کوچک بودند که توالی‌های تصادفی با ۹ کاراکتر تولید می‌کردند و هرگاه آن رشته ایجاد شده با یکی از رشته‌های کتاب شکسپیر یکسان بود آن رشته تأیید می‌شد. این پروژه ۱٫۵ ماه طول کشید و تا کنون ۵٫۵ تریلیون کلمه مناسب به دست آمده‌است ولی هنوز نتوانسته یک اثر (مانند یکی از آثار شکسپیر) را کامل کند. با این حال توانست به مشکلات دنیای واقعی مانند توالی DNA کمک به سزایی بکند.