فکرای پوچ!

دورت میدونم بهتر از من نی

او تلاش می‌کرد که حالش خوب شود و انسان شادی باشد، قدم می‌زد، می‌رقصید، گریه می‌کرد، با دوستانش وقت می‌گذراند، کتاب می‌خواند، سفر می‌رفت، اما هرچقدر که تقلا می‌کرد، باز هم چیزی از سنگینی قلبش کم نمی‌شد. انگار خلأ ای در او بود که با هیچ چیز پر نمی‌شد.

تو فیلم یاغی، یه دیالوگ داشت که میگفت " من استخون تورو جلو سگمم نمیندازم چون ذاتش کثیف میشه. " حکایت خیلیاست.

کودک درونم ازت متنفره

من عاشق احترام گذاشتن به کسی‌ام که برام توضیح میده، چون حس می‌کنم که از بدفهمی‌هام می‌ترسه و براش آدم مهمی هستم.

‏وا عزیزم معلومه گلدن‌تایم داری ، من نه وقتشونو دارم نه حوصله بلاتکلیفی تو رو.

یکی از مهم‌ترین معیارهای سلامتی روانی اینه که هم راحت بخوابی هم با ذوق بیدار شی.

our night🤍

بگو، میانِ آن همه سیگار، نخی هم به یاد من سوخت؟

😔🎀

‏من قوی نبودم، شجاع هم نبودم. من مجبور بودم. اجبار آدم‌ها را قوی و شجاع میکند.

یه دیالوگی تو سریال وست‌ ورلد هست که میگه: «هیچوقت به هیچکس اعتماد نکن، ما انسانیم، بالاخره یجا ناامیدت میکنیم»؛

دلم میخواد به اطرافیانم بگم آقا اصن من یه وقتایی واقعا نمیدونم چرا حالم بده، لطفا پاپیچ نشین چته چته چته. یه روزایی هست یهو به خودم میام میبینم غمگینم و هرچی فکر میکنم یادم نمیاد دلیلش چی بوده و چه فکری به اینجا رسوندتم و لطفا ناراحت نشین ازم.

از لحاظ روحی انگار خرس مَنِه حمله کرده !

" دیگه حوصله‌ی مهربون بودن با همه رو ندارم. یه تعدادی انسان نزدیک به قلبم رو برمی‌دارم و باهاشون مهربونم. بقیه هم برن مهربون خودشون رو پیدا کنند."

🤡