فکرای پوچ!

یعنی هیچی ارزش جنگیدن‌نداشت؟

این روزای سختم که تموم بشه ، من میمونم و یه مشت آدم از چشم افتاده.

‏شبیه کسایی که بهت آسیب زدن نشو، شبیه کسایی شو که بهت کمک کردن بهتر بشی.

در این لحظه از زندگیم، از همه جهت، از همه نظر و از همه بابت، متحمل فشار روانی‌ام.

همه‌مون خیلی جاها كم میاریم از بد بودن آدما، از دوست‌هایی كه دست كمی از دشمن ندارن، از مشكلات خانوادگی، ازاحساساتمون، از روابطمون... ولی همه‌ش میگذره و تک تكشون برات میشن تجربه؛ كه كمتر اعتماد كنی، کمتر حرف بزنی، كمتر خودتو كوچيک كنی، كمتر احساساتی باشی، كمتر جیك و بوک زندگیت رو به كسی بگی... و همه‌ی اين كم آوردنا باعث ميشه تو زندگی قوی‌تر بشیم

‏خیلی خوشحالم مرحله پذیرش درونم قوی شده؛ مثلا مثل سگ واسه یه موضوعی غصه میخورم ولی آخرش اشکامو پاک میکنم، لبخند میزنم و قبول میکنم.

رو‌من ببند برنده میام بیرون🩵

هول بازی بهترین دوستامونو ازمون گرفت

‏آدم‌ها به سه شکل وارد زندگی‌مون می‌شن: برای یک عمر، برای یک فصل، برای یک درس.

بله دوستان

چمیدونم بابا منم بار اولمه دارم زندگی میکنم فدای سرم اگه جایی خراب کردم.