فکرای پوچ!

می‌خواهد گریه‌ام بگیرد، اما غمگین‌تر از آنم.

رد این اشک‌ها، با هزاران لبخند هم از گونه‌های ما پاک نمی‌شود.

بمیرم واسه تیری که به قلب مهربونت خورد🖤

نشستم یه گوشه از چیزایی که یه روز‌ برام مهم بودن اما الان دیگه مهم نیستن غصه میخورم

میگذره درس میشه ولی نترس دیگه درداتون سر میشه!

باز شروع شد زر زدناشون پشتم تو هر جمع....

درنهایت به خودم بازگشتم و فهمیدم کسی بهتر از خودم، مرا درک نمی‌کند.

اینُ پین کنین و برای خودتون داشته باشین؛ از تنهایی نترسید از اینکه دایره اطرافیانتون کوچیک بشه نترسید از اینکه با آدم ها کم رفت و آمد کنید نترسید یا کنار گذاشته بشید نترسید از این بترسید که توسط ِآدم هایی احاطه بشید که دوزاری و بدرد نخورن همینقدر صریح؛ «دوزاری» کلمه مناسبیه برای ادم هایی که بلد نیستن کی چطور رفتار کنن و چی بگن و چه چیزی رو به زبون بیارن نترسید اگه چارچوبتون رو حفظ کنید و طرد بشید باور کنید آدم های حسابی فقط و فقط جذب ادم هایی میشن که سفت و محکم پای چارچوباشون میمونن

🤡

🤡

یه نسخه پرشور از خودم داشتم که نمیدونم چطور؟ ولی از دستش دادم.

دلم نمی‌خواد به «نشدن»، به «اتفاق نیفتادن» فکر کنم، دلم نمی‌خواد تصور کنم اگر «نشه» چی می‌شه، ترجیح می‌دم چشم‌هام رو ببندم و به همین امروز بچسبم.

آنقدر امیدها به قلبت خیانت کرده‌اند که هر گاه به شادی کوچکی می‌رسی، چشم‌انتظار اندوه پس از آن می‌مانی.

وانمود به مووآن کردن واقعا عذاب آوره.

یه کلمه در عربی هست؛ به اسم “القتار” به معنای دردی که نه می‌گذاری بیرون بریزد. نه می‌توانی نگهش داری. حسی که گلو را می سوزاند و قلب را از داخل آهسته خرد می کند.