ⁿᵃᵐᵉˡᵉˢˢ ༅

سلام ۲۳ و شب بخیر.

کی به گوجه ری‌اکشن توت‌فرنگی میده.

آدم‌ها وقتی فقط سه روز به تولدشون مونده چی‌کار می‌کنن؟

مراقبت کردن از آدمها همچنان بعد این همه سختی، یه‌جون به جون‌هام اضافه میکنه.

من شربت اشتها آور می‌خورم. برای اینکه هروعده دردسترس باشه و راحت بخورم، گوشه کابینت میذارم بمونه. دیشب آخرین قاشق رو خوردم و تموم شد. الان خواستم برم سراغ پاکت بعدی که دیدم مامانم یکی دیگه از پاکت درآورده و گذاشته گوشه کابینت. نمی‌دونی چقدر خوشحال شدم. حالا بعد دوماه که فقط خودم حواسم به خودم و همه‌چیز بود، مامان نشونه‌های خوب شدنش پررنگ و پررنگ‌تر میشه.

آیس‌تی نگو محشر کبری بگو.

همچنان که به آدم‌ها نیاز دارم از بودن با اون‌ها خسته می‌شم. همه من رو کلافه می‌کنن. میل به همنشینی زیاد اما بی‌طاقت.

امروز یکی بهم رز داد. به نیت من خریداری نشده بود اما به من رسید. نه کسی که قرار بود این گل به دستش برسه رو می‌شناسم و نه اسم آقایی که رز رو به من داد میدونم. نگم از اتفاقات یهویی، که چقدر شیرین داستان پیش‌بینی شده ذهن و زندگی رو به هم می‌ریزه.

ترکیب نوه و مامان/بابا بزرگ واقعا ترکیب جالبیه.

راست میگن، بچه وقتی بزرگ میشه سنگین میشه. :>

از رعایت تشریفات هنگام کادو دادن خوشم میاد. لازم نیست کادو حتماً خیلی چیز عجیب یا گرونی باشه. همین که به‌یادماندنی و مخصوص‌برگزیده به قصدِ طرف باشه، کافیه. باید روحاً دلنشینَک و تمیز باشه. اما بسته‌بندی محلّ اجرای تشریفاته؛ چیزی که باید در حدّ سفارت باشه. «چرا؟» چون این یعنی ارج نهادن به دریافت‌کننده‌ی هدیه. چه بسیار کادوهای ارزشمندی که چون گذاشتنشون تو یه پلاستیک دم دستی، محقّر و ناچیز دیده شده و برعکس.

اما من نه هنوز.

گوشیم برگشت به زندگییییییی