paraphyli

بفرستید @SafeZonebydejavuebot

یه وقتایی دیدن همه‌چیز یه جا، اصلاً اون‌قدرا جذاب نیست. چون مغز دیگه کاری براش نمی‌مونه. ولی یه نود ظریف با کمی ابهام، یه نیم‌سایه که یه قسمت از بدن رو نه کامل نشون می‌ده و نه کامل قایم می‌کنه... اون‌جاست که جادو شروع می‌شه. چون وقتی بدن با یه پارچه نازک و مرموز پوشیده شده، ذهن شروع می‌کنه به ساختن ادامه‌ش. لایه‌به‌لایه، تصویرسازی می‌کنه، می‌چسبه به جزئیات، هی می‌خواد بیشتر ببینه و بیشتر حس کنه. همونجاست که می‌فهمی شهوت از دیدن همه‌چی نیست، از خواستن چیزیه که کامل معلوم نیست. توی بازاریابی بهش می‌گن "اصل اغوا" یعنی که نذار همه‌چی رو یه‌باره ببینه. یه تیزر بده. بذار توی ذهنش ادامه‌شو بسازه. همونطور که یه تبلیغ خوب، همه اطلاعاتو نمی‌ریزه روی صورتت، فقط یه‌جور خاص بهت چشمک می‌زنه. و حالا تصور کن... خودت باشی اون تیزر؛ اون نود نصفه‌نیمه. اون "کاش می‌تونستم بیشتر ببینم". با یه نور نیمه‌تار، یه نگاه از بالا به پایین، همه‌چی رو یهو نشون نده، بذار توی ذهنش شکل بگیری. اون‌وقت خودت می‌فهمی چطور یه عکس، می‌تونه یه نفر رو تا مرز جنون بکشونه.

بفرستید @SafeZonebydejavuebot

دوست دارم یه دوربین داشته باشم که تموم شات‌هاش فقط صرف تو شده باشه اصلا اسم دوربینم رو بذارم ثبت لحظات و وجود فلانی که اسم تو باشه شروع کنم به عکاسی از جای جای وجودت از تار موهات گرفته تا پشمای جا مونده از شیو کصت از مور مور رفتن بدنت که دوثانیه قبل از عکاسی با لمس خودم ایجادشون کردم تا خطوط زیبای کف پاهات بعد دونه دونه این عکسارو چاپ کنم و بشینم به تماشاشون حتی وقتی خودت کنارمی…

بفرست @SafeZonebydejavuebot

حرف بزنید @SafeZonebydejavuebot

حرف بزنید، موزیک بفرستید یا سوال بپرسید @SafeZonebydejavuebot

🦶🏻

یه مردهایی هستن که جلوی هیچ‌کس سر خم نمی‌کنن؛نه از سر غرور،از سرِ این‌که خودشون رو هیچ‌وقت ارزون نکردن. مردهایی که مهرشون رو برای هر کسی خرج نکردن،چشمشون دنبال هر زنی نچرخیده،هر کسی رو به خلوتشون راه ندادن و هر لذتی که بلد بودن رو به هر کسی نچشوندن. سال‌ها روی خودشون کار کردن؛تا جایی که شخصیتشون از ظاهرشون جذاب‌تر،روحشون از تنشون خواستنی‌تر و عمقشون از هر چیزی که در نگاه اول دیده می‌شه،ارزشمندتر بشه. این مردها برای اثبات مردانگیشون به هیچ‌کس احتیاج ندارن؛چون مردانگی رو با تعداد زن‌هایی که لمس کردن،تعداد رابطه‌هایی که داشتن یا تعداد چشم‌هایی که دنبال خودشون کشوندن اندازه نمی‌گیرن. و عجیب اینجاست که همون مردی که جلوی دنیا محکم ایستاده،وقتی «آدمش» رو پیدا می‌کنه،تمام آن صلابت را با میل خودش زمین می‌گذاره. تمام مهرش،تمام تعهدش،تمام کشش و تمام وجودش را به یک نفر می‌سپاره؛نه از سر ضعف،بلکه از سر انتخاب. این مردها هیز نیستن.دنبال همه نمی‌رن.برای دیده‌شدن التماس نمی‌کنن.خودشون رو به هر کسی ثابت نمی‌کنن. می‌دونن چیزی که ارزشمنده،لازم نیست خودش رو به همه عرضه کنه. منتظر می‌مونن؛تا کسی بیاد که بفهمه پشت این سکوت چه محبتی پنهان شده،پشت این خویشتن‌داری چه میلی خوابیده و پشت این مردِ محکم،چه قلبی سال‌ها منتظر یک آدمِ درست مونده. اون‌وقت می‌تونن بهش بگن: «من می‌دونم تو چقدر لایق دوست داشته شدنی؛و می‌خوام تمام چیزهایی که برای هیچ‌کس نگه داشتم،سهم تو باشه.» پس اگ دنبال چنین مردی هستی،بین آدم‌هایی که برای جلب توجه به هر دری می‌زنن دنبالش نگرد. مرد واقعی،عقابه. برای دیدنش باید سرت رو از زمین بلند کنی و آسمون رو بگردی. چون نمی‌شه لای آدم‌های روی زمین لولید و انتظار داشت عقاب نصیبت بشه. گاهی چیزی که پیدا نمی‌کنی،به این دلیل نیست که وجود نداره؛به این دلیله که هنوز در ارتفاعی که باید،دنبالش نگشتی.

می‌دونی چرا دست ها رو انقدر دوست دارم؟ چون دست ها نه فقط جسم بلکه روح رو هم می‌تونن لمس کنن تا حالا به اون قلقلک روی پوستت فکر کردی وقتی یکی با نوک انگشتاش پوستت رو لمس می‌کنه؟ اون قلقلکی که مورمورت می‌کنه اما بهت نشون می‌ده تو مهمی چون من می‌خوام با نوک انگشتام تک تک قسمت های بدنت رو بشناسم از عمومی ترین قسمت ها تا خصوصی ترین قسمت هات برید همو با نوک انگشتاتون کشف کنید واقعا زندگی خیلی قشنگ می‌شه براتون..

بازی از جایی شروع شد که خدا تصمیم گرفت ببینه کدومش زیباتره… از یه طرف نشست و طبیعت رو ساخت؛ کوه رو با اون ابهت، دریا رو با اون آرامش، جنگل رو با هزار رنگ، غروب رو با نوری که آدمو چند لحظه ساکت میکنه… فکر کرد دیگه تمومه. دیگه چیزی نمونده که از اینا زیباتر باشه. اما انگار هنوز یه برگ برنده توی دستش بود… رفت سراغ زن. یه ترکیب عجیب از ظرافت و قدرت، از لطافت و جسارت، از آرامش و طوفان… چشم هایی ساخت که گاهی از یه منظره زیباترن، لبخندی که میتونه از قشنگ ترین غروب دنیا موندگارتر باشه، و حضوری که بعضی وقتا یه عالمه زیبایی طبیعت رو هم تحت تاثیر خودش قرار میده. حالا من یه سوال دارم… اگه قرار بود خدا بین این دوتا مسابقه بذاره، به نظرتون طبیعت برنده میشد یا زن؟ کوه یا قامت؟ دریا یا چشم ها؟ غروب یا لبخند؟ گل ها یا لطافت؟ آسمون یا رویاهای یه زن؟ شاید اصلا این مسابقه از اول ناعادلانه بود… چون طبیعت هرچقدر هم زیبا باشه، وقتی یه زن درست وسطش بایسته، ممکنه تمام منظره تبدیل بشه به پس زمینه… حالا خودتون قضاوت کنین… خدا کجا کم آورد؟ طبیعت کجا کم آورد؟ و آخر این رقابت، واقعا کدوم یکی پیروز شد؟ 🌿

اگر فکر میکنی رابطه جنسی فقط چند دقیقه طول میکشه و آخرش ارگاسم مرد یعنی همه چیز عالی بوده، احتمالا مهم ترین بخش ماجرا رو از دست دادی. بزرگ ترین اشتباه خیلی از پسرا اینه که رابطه رو از نگاه خودشون میبینن، نه از نگاه دو نفره. سکسِ خوب چیزی نیست که برای یک نفر اتفاق بیفته؛ بلکه یه تجربه‌ی مشترکه.