سبز آسمونی، آبی چمنی!

می‌دونی، تا حالا شده دلت واسه چیزی تنگ بشه که هنوز پیش روته؟ الان انگار تمام دنیا رو ریختن توی سینه‌ام و فقط دلم می‌خواد یه گوشه بشینم و زار زار گریه کنم. این دقیقا همون حسیه که به بچه‌های پایه نهمم دارم. هر بار که به این فکر می‌کنم که سال دیگه تو این مدرسه نیستن، انگار دارم یه تیکه از وجودم رو از دست می‌دم. دلم واسه بوسه‌های آتنا، واسه شیطنت‌های مهتا، واسه بغل‌های مهشید واسه چتری‌های نامنظم سُلما، گیتار زدن های سلما، موهای بلند عاطفه و و و و تنگ شده با اینکه هنوز دارم می‌بینمشون. ترس از اون روزی که دیگه مثل الان زنگ تفریح که میشه کل بچه های نهمم دورم حلقه نزنن یا دیگه نباشن تا برام خط چشم بکشن یا دیگه بهم نگن چقدر امروز خوشگل شدین و دیگه این هیاهو و این لبخندها رو نداشته باشم، تمام وجودم رو می‌گیره. آخه چطور می‌شه با این همه عشق و این همه خاطره، تنها موند و فقط گفت خداحافظ؟