Reference Library ⚽️

هیچی که معلوم نیست دیدین باز نت قطع شد. فقط زورشون به ما میرسه. یه چندتا کتابی که می‌خواهید بخونید رو برین دانلود کنین که قطع هم شد داشته باشین 👇 @BOOKzMA

برنامه‌ت برای امشب چیه؟ @ReferenceLibrary

مجسمه‌ای در فنلاند با عنوان: «حتی اگر داری غرق می‌شی، باز هم بخون.» @ReferenceLibrary

هر وقت با دوستم میریم انقلاب قدم بزنیم. @ReferenceLibrary

https://t.me/ReferenceLibrary/1376006 دیکتاتور کتابخانه..قول بده اگه صبح توی بله پا نشدیم کامنتا رو باز کنی🤝😁

هر شب در خاورمیانه

این عنصر تجلی و رسوخ سکون، خفگی، دست و پا بستگی و تحمیل های اجتماعی_سیاسی نیز می‌باشد و منتفی کننده ی گشتن ها و گردیدن ها و چه ها و چه ها. و در نهایت، می‌رسیم به عنصری معلق کننده اما نه در خلاء بلکه در وسط آشفته بازار: سکوت و حذف. چوبک در خرج اطلاعات به شدت خسیس است. دیالوگ‌ها نصفه تمام می‌شوند، خیلی از انگیزه‌ها هرگز رو نمی‌شوند، و حفره‌هایی در دل داستان هست که نویسنده هیچ علاقه‌ای به پر کردنشان ندارد. این جای خالی‌ها موتور محرکهٔ تخیل خواننده‌اند. هر سکوت، ما را وادار می‌کند که خم شویم، دقیق‌تر نگاه کنیم و با اتکا به تجربهٔ زیسته و نشانه‌های موجود، خلأ را پر کنیم. در این جهان، «ناگفته» درست به اندازهٔ «گفته» قدرت دارد و گاهی حتی بیشتر. به همین دلیل است که جهان «تنگسیر» هرگز به طور کامل پیش چشم ما نقشه‌برداری نمی‌شود؛ همیشه یک گوشهٔ تاریک و ناپیدا باقی می‌ماند وقتی همهٔ این شگردها را کنار هم می‌چینیم، می‌بینیم که حاصل کار، یک شبکهٔ درهم‌تنیده از معناست. در «تنگسیر»، مفاهیم بزرگ دیگر به صورت مجزا و تعریف‌شده وجود ندارند. عدالت، انتقام، قدرت، ترس و شجاعت، هر کدام فقط در کنار دیگری معنا پیدا می‌کنند. ما شجاعت زائر محمد را تنها زمانی می‌فهمیم که پیش از آن، وزن تحقیر و استیصال خاموشش را با تمام وجودمان چشیده باشیم. به همین دلیل، رمان از ارائهٔ یک برداشت قطعی و نهایی طفره می‌رود. هر بار که حس می‌کنیم داستان را فهمیدیم و تکلیفمان با آن روشن شده، نشانه‌ای تازه از راه می‌رسد و قطعیت ما را می‌شکند. معنا در «تنگسیر» یک مقصد نهایی نیست، فرایندی است که هر لحظه در حال ساخته شدن و بازسازی است. کتاب که بسته می‌شود، کار ذهن ما با متن تازه شروع می‌شود. می‌رسیم به این ایده که معنا هرگز به طور کامل حاضر نیست، همیشه در حال لغزیدن، به تعویق افتادن و ارجاع دادن به چیز دیگری است. درست مثل خودِ زندگی. در «تنگسیر» هم هیچ واژه، شخصیت یا رویدادی به تنهایی حاوی حقیقت غایی نیست. هر جزء تنها در پیوندش با جزء دیگر است که موقتاً معنایی می‌سازد، و این معنا بلافاصله آماده است تا با رسیدن نشانه‌ای تازه، دگرگون شود. شاید راز ماندگاری عجیب این رمان در همین گشودگی باشد؛ این که «تنگسیر» برای هر نسل و هر خواننده‌ای، بسته به زمینه‌های فکری و تجربه‌های شخصی‌اش، معنایی تازه خلق می‌کند و هرگز کهنه نمی‌شود. پس به باور من، ماندگاری «تنگسیر» را نباید صرفاً در طرح داستانی جذاب یا شجاعت مضامین اجتماعی‌اش جست‌وجو کرد. چوبک با کنار کشیدن راوی از مقام یک مفسر، با اصرار بر نمایش به جای توضیح، با غوطه‌ور کردن ما در جزئیات حسیِ محض، با تنظیم ضربان روایت، با بهره‌گیری آگاهانه از تکرارهای به ظاهر ساده و با سپردن بخشی از کار به سکوت و حذف، زبانی خلق کرده که دیگر فقط تعریف‌کنندهٔ یک قصه نیست. ، خود تجربه است. برای همین است که سال‌ها پس از خواندن کتاب، آنچه باقی می‌ماند، سنگینی هوای جنوب است، کش‌آمدن سکوت میان دو جمله، اضطرابی که در پشت یک نگاه پنهان شده بود و وزن گام‌های زائر محمد بر خاک گرم. کتاب تمام می‌شود، اما تجربه‌ای که آن زبان ساخته، توی ذهن و تنم به زندگی ادامه می‌دهد.

لینک دانلود این کتاب: https://t.me/ReferenceLibrary/1056846

یادداشتی کوتاه راجع به کتاب تنگسیر:

در بیشتر بحث‌هایی که دربارهٔ این رمان می‌شود، ما عجله داریم برای رسیدن به یک معنیِ آماده. می‌گوییم زائر محمد نماد خشم مردم است، دریا نماد آزادی است، و ماجرا بازسازی و بازگویی یک دادخواهی تاریخی است. این حرف‌ها شاید غلط نباشند ولی به نحوی ارجح دانستن وقایع و برون نمود ها بر شبکه متن و جزئیات است. اصلاً این کتاب چطور چنین حسی را در ما زنده می‌کند؟ چه طور کلمه‌ها چیده شده‌اند که ما فقط داستان یک مرد عصبانی را نمی‌خوانیم، بلکه انگار عرقش را بو می‌کنیم و سنگینی سکوتش را روی سینهٔ خودمان حس می‌کنیم؟ فرمول این معجزه چیست و این نقش چگونه رسم می‌شود؟ معنا از نظر من یک چیز ثابت و پنهان در لابه‌لای متن نیست که منتقد آن را مثل یک کارآگاه پیدا کند. معنا بیشتر شبیه یک اتفاق است، یک جریان الکتریکی که بین ساختار زبان و ذهن خواننده برقرار می‌شود. برای همین تصمیم دارم از خودِ کلمه‌ها شروع کنم، برسم به تأثیرشان بر ذهن و بعد ببینم این تکه‌های مختلف چطور با هم ترکیب می‌شوند و یک دستگاه عظیم تولید معنا را می‌سازند. شاید اولین چیزی که در «تنگسیر» نظر مارا جلب می‌کند، یک جور کنار کشیدنِ راوی است. انگار چوبک تصمیم گرفته برخلاف خیلی از رمان‌نویس‌ها که مثل یک راهنما مدام بالای سر خواننده هستند و همه چیز را توضیح می‌دهند، خودش را بکشد کنار. او به جای اینکه به ما بگوید «زائر محمد آدم خشمگینی بود»، ما را می‌گذارد در برابر خودِ زائر محمد. ما خشم را نمی‌شنویم، خشم را می‌بینیم(و این است چوبک؛ دستگاهی نمایشگر و نه القاگر بودن و حس کردن و فکر کردن مثل دیگر افراد): توی فک‌هایی که روی هم فشار می‌آورند، توی گام‌هایی که انگار هر لحظه می‌خواهند زمین را سوراخ کنند، توی نگاه‌هایی که خیره می‌شوند به یک نقطه و بعد بی‌صدا برمی‌گردند. این یعنی «نمایش» به جای «توضیح». نتیجه‌اش این است که ما دیگر شنوندهٔ یک ماجرا نیستیم، تبدیل می‌شویم به تماشاگری که در دل صحنه ایستاده. این همان قدرتی است که واقع‌گرایی چوبک را این‌قدر حیرت‌انگیز می‌کند؛ واقع‌گرایی او در توصیف جنوب و فقر و یک برچسب چپ بودن خلاصه نمی‌شود، بلکه نمود این هدف است که بگذارد ما خودمان جهان داستان، بخشی از جهان خودمان و قابل تعمیم به خودمان را بی‌واسطه تجربه کنیم؛ او به ما یکی از نابترین امکانات برخورداری و بودن در یک موقعیت و گشت و گذار و دیدن و برسی کردن را تقدیم می‌کند. و این نمایش چطور در زبان شکل می‌گیرد؟ پاسخ چوبک به این سؤال، به خدمت گرفتن تمام‌عیار حواس خواننده است. زبان او پیش از آنکه معنایی را به ذهن برساند، یک تجربهٔ حسی می‌سازد. اشیا و عناصر محیطی در «تنگسیر» دیگر دکور صحنه نیستند، بلکه بخشی از دستگاه روایت‌اند. گرمای چسبناک هوا، بوی عرق تن، گرد و غباری که توی نور آفتاب می‌رقصد، صدای یکنواخت چرخ چاه، یا آن سکوت سنگینی که ناگهان همهٔ خانه را می‌بلعد. این جزئیات قرار نیست فقط یک «تصویر» بسازند؛ آنها ما را هل می‌دهند توی فضای داستان. وقتی فضا این‌قدر حسی و ملموس می‌شود، خواننده هم از یک گیرندهٔ منفعل خارج می‌شود. چون راوی چیزی را مستقیم توضیح نداده، ما مجبوریم خودمان دست به کار شویم. نشانه‌های پراکنده را جمع کنیم، سکوت‌ها را بشنویم و از روی همین چیزها، روابط، تنش‌ها و احساسات پنهان را حدس بزنیم. ریتم هم نقشی حیاتی بازی می‌کند. چوبک انگار ضربان قلب متن را می‌شناسد و می‌داند که کجا باید تندش کند، کجا آرامش کند. در صحنه‌های پر از تنش و درگیری، جمله‌ها کوتاه می‌شوند، بریده‌بریده و بی‌وقفه: «رسید. ایستاد. نگاه کرد. هیچ نگفت.» این ضرب‌آهنگ تند و نفس‌بر، بدون اینکه حتی یک کلمه دربارهٔ هیجان بگوید، حس شتاب، اضطراب و خطر را مستقیم در بدن خواننده جاری می‌کند. برعکس، آنجا که روایت به سکون و انتظار می‌رسد، جمله‌ها باز می‌شوند، بلندتر می‌شوند و نفسدار، و ما را در وادی یک تعلیق طولانی رها می‌کنند. این دقت وسواسی حتی تا کوچک‌ترین ذرات زبان هم پیش می‌رود. یکی از آن انتخاب‌های به ظاهر ساده اما عمیقاً حساب‌شده، تکرار مکرر فعل «بود» است. قبل از برسی جملات باید بدانیم که به چشم یک بیننده وقایع غیرقابل تغییرند، بودگانند؛ که با الهام گرفتن او از همینگوی و ... محقق می‌شود. بارها و بارها با جمله‌هایی مثل «هوا گرم بود. ساحل خلوت بود. مرد خسته بود.» روبه‌رو می‌شویم. این تکرار چه می‌کند؟ به مرور یک ضرب‌آهنگ یکنواخت و تقریباً از کار افتاده در سراسر متن ایجاد می‌کند. فعل «بودن» که اساساً بر انجام یک کنش دلالت ندارد، فقط وضعیتی را اعلام می‌کند. وقتی پشت سر هم تکرار می‌شود، زمان روایت از حرکت می‌ایستد. ما در یک «اکنونِ» ممتد و ساکن گیر می‌افتیم. سکون زندگی شخصیت‌ها دیگر یک موضوع داستانی نیست، بلکه به ریتمی تبدیل می‌شود که ما در حین خواندن با تمام وجود حسش می‌کنیم.

چرا یادداشت‌برداری با دست، یادگیری را عمیق‌تر می‌کند؟ بسیاری از ما هنگام مطالعه، ترجیح می‌دهیم مطالب را تایپ کنیم؛ زیرا سریع‌تر و راحت‌تر است. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهد نوشتن با دست می‌تواند تأثیر بیشتری بر یادگیری داشته باشد. وقتی با دست یادداشت برمی‌داریم، مغز نمی‌تواند تمام جملات را کلمه‌به‌کلمه ثبت کند. بنابراین، مجبور می‌شود اطلاعات را انتخاب، خلاصه و بازنویسی کند. این فرایند باعث پردازش عمیق‌تر مطالب می‌شود. در مقابل، هنگام تایپ، افراد بیشتر تمایل دارند مطالب را بدون پردازش ذهنی ثبت کنند. به همین دلیل، یادداشت‌برداری دستی معمولاً به درک و یادآوری بهتر اطلاعات منجر می‌شود. شاید به همین دلیل است که گاهی چند خط یادداشت دست‌نویس، از چندین صفحه تایپ‌شده ارزشمندتر است.

منبع: پژوهش‌های پاملا مولر و دنیل اوپنهایمر درباره یادداشت‌برداری.

@ReferenceLibrary

گاهی زندگی آدم را میان دو راهیِ عجیبی رها می‌کند؛ نه دلِ ماندن می‌ماند و نه جرأتِ بازگشت. جلو بروم یا عقب؟ اگر برگردم، باید دوباره از همان راهِ پر از چاله و زخم عبور کنم؛ از همان مسیرِ خسته‌کننده‌ای که روزی با هزار امید پشت سر گذاشتم. پس شاید رفتن، با همه‌ی ترسش، مهربان‌تر از بازگشت باشد؛ چون هنوز می‌شود به جاده‌ای که ندیده‌ایم امید بست، و به افقی که شاید اندکی روشن‌تر باشد. 📚 «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» ✍️ اوریانا فالاچی دانلود از اینجا @ReferenceLibrary

«آرزوی خلوتی؛ خلوتی خالی از هر فکر و ملاحظه، و روبه‌رو بودن تنها با خودم.» ✦ یادداشت‌ها فرانتس کافکا دانلود اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary

آخرین کتابخانه‌ای که جهان را تغییر داد... تصور کن وارد ساختمانی شوی که صدها هزار کتاب از سراسر دنیا در آن جمع شده است؛ کتاب‌هایی از ریاضیات، پزشکی، نجوم، فلسفه و ادبیات. این فقط یک رویا نبود؛ کتابخانه اسکندریه واقعاً وجود داشت. گفته می‌شود دانشمندان از سراسر جهان باستان برای مطالعه و پژوهش به آنجا سفر می‌کردند. اما این گنجینه عظیم، در جریان حوادث مختلف تاریخی از بین رفت و هزاران کتاب برای همیشه نابود شد. بعضی از مورخان معتقدند اگر کتابخانه اسکندریه باقی می‌ماند، شاید پیشرفت علم چند قرن زودتر اتفاق می‌افتاد. 📖 گاهی نابودی یک کتابخانه، از نابودی یک شهر هم دردناک‌تر است؛ چون با هر کتاب، بخشی از حافظه‌ی بشر از بین می‌رود. @ReferenceLibrary

‌ ‏چرا دلتنگیِ آدم مثل درخت خشک نمی‌شد؟ چرا نمی‌شد دلتنگی را مثل یک بلوط خشکاند و با تبر افتاد به جانش؟ چرا تبر بر شاخه‌ی خیس زوزه می‌کشید اما صداش بر تنه‌ی خشک، دهان باز می‌کرد؟ یک نیمه این طرف، یک نیمه آن طرف، آماده‌ی سوختن.

عباس معروفی، نام تمام مردگان یحیاست

@ReferenceLibrary

به ندرت در هر صد نفر یک نفر ارزش آن را دارد که با او بحث کنی بگذار دیگران هر چه دوست دارند بگویند زیرا هر کس آزاد است که احمق باشد. -ارتور‌ شوپنهاور @ReferenceLibrary

همان‌طور که دلت میخواهد زندگی کن

📚 الهام‌گرفته از رمان: گریه آرام ✍️ اثر: کنزابورو اوئه @ReferenceLibrary

نهم مارس 1953؛ تشییع جنازه پر سر و صدا و با تمهیدات خارق العاده «جوزف استالین» دیکتاتورِ کمونیست، مارکسیست و لنینیستِ شوروی ملقب به «پدر ملت» طبق آمار رسمی، 109 نفر زیر دست و پای جمعیت کشته شدند! حکومت شوروی این مشارکت عظیم و حضور ده ها نفر از شخصیت های سیاسی جهان را نشانه مشروعیت تزلزل ناپذیر خود جلوه داد به چندماه نرسیده تسویه های درون گروهی به نزدیک ترین اشخاص و حتی اعضای خانواده استالین کشیده شد؛ تا جایی که تنها پسرش (واسیلی) به اتهامات کاملا واهی دستگیر و در مدت کوتاهی تحت بازجویی متخصصان شکنجه، به همه جرم های کرده و ناکرده اعتراف کرد. با آنکه بابت شرایط سخت زندان شدیدا بیمار و تقریبا فلج شد اما به هیچ یک از نامه نگاری ها و تقاضاهای او از سوی اعضای ارشد حزب توجهی نشد. در سال 1961 از زندان آزاد شد اما همچنان تحت نظر باقی ماند. اوضاع علیه استالین که در سالهای رهبریش بر شوروی مقام خدایی داشت و کمترین مخالفتی با او به شدت سرکوب و مجازات میشد چنان تغییر کرده بود که واسیلی مجبور شد حتی هویتش را تغییر دهد. با این حال به محض آنکه سعی کرد با مشخصات جدید گذرنامه ای بگیرد، خبر مسمومیت و مرگش در رسانه ها منتشر شد

در گذشته آرزو می‌کردیم دل زنی را که عاشقش بودیم به دست آریم، بعدها، همین حس که دل زنی با ماست می‌تواند برای عاشق کردنمان به او بس باشد. بدین گونه، از آنجا که در عشق پیش از هر چیز به جستجوی لذت ذهنی ایم، در سنی که به نظر می‌رسد گرایش به زیبایی یک زن بزرگترین بخش دلدادگی باشد، عشقی (هرچه بدنی تر) می‌تواند پدید آید بی آنکه، در آغاز، تمنایی در کار بوده باشد. در این دورهٔ زندگی، پیشتر چند باری دچار عشق شده ایم؛ و او دیگر خودبخود و به پیروی از قانون های ناشناختهٔ بی چون و چرایش، در برابر دل شگفت زده و ناتوان ما، عمل نمی‌کند. ما هم کمکش می‌کنیم، با حافظه و با تلقین در آن دستکاری می‌کنیم. با شناختن یکی از نشانه هایش، نشانه های دیگرش را به یاد می‌آوریم و زنده می‌کنیم. از آنجا که ترانه اش را از بریم، و کلمه به کلمه به دل سپرده ایم، نیازی نیست زنی اولش را (سرشار از ستایشی که زیبایی برمی‌انگیزد) به ما بگوید تا دنباله اش را به یاد آوریم. و اگر او از میانهٔ ترانه آغاز کند (آنجا که دلها به هم نزدیک می‌شود، آنجا که میگوییم تنها برای همدیگر زنده ایم) آن اندازه به این موسیقی آشناییم که بتوانیم بی‌درنگ در همانجا که او می‌خواهد با او همنوا شویم.

در جستجوی زمان ازدست رفته، مارسل پروست

برای دانلود کتاب، اینجا کلیک کن @ReferenceLibrary