ᴄɪɴɴᴀᴍᴏɴ ɢɪʀʟ

به ساعت نگاه کردم، شش و بیست دقیقه صبح بود. دوباره خوابیدم.بعد پاشدم.به ساعت نگاه کردم.شش و بیست دقیقه صبح بود. فکر کردم: هوا که هنوز تاریکه، حتماً دفعه ی اول اشتباه دیده ام.خوابیدم وقتی پاشدم هوا روشن بود ولی ساعت باز هم شش و بیست دقیقه صبح بود. سراسیمه پا شدم، باورم نمی‌شد که ساعت مرده باشد.به این کارها عادت نداشت. من هم توقع نداشتم. آدم‌ها هم مثل ساعت‌ها هستند. بعضی‌ها کنارمان هستند مثل ساعت، مرتب، همیشگی. آنقدر صبور دورت می‌چرخند که چرخیدنشان را حس نمی‌کنی.بودنشان برایت بی اهمیت می‌شود، همینطور بی ادعا می‌چرخند، بی آنکه بگویند باطری شان دارد تمام می‌شود بعد یکهو روشنی روز خبر می‌دهد که او دیگر نیست. قدر این آدم ها را باید بدانیم قبل از شش و بیست دقیقه...!

بالاخره بارون بارید :)

چون خیلی بهم فشار وارد شد برا خودم جایزه خریدم صدام در نیاد 🤝👶✨

اتوبوسی که هایده بزاره برا مسافراش>>>

خلاص شدم از درس نقد و بررسی روش های آموزش بمبخیمیمبرب

تا کشفیات بعد بدرود برم سر درسم 🥢🥡

میدونستی اگه بنویسی پشمام بهت ایموجی پیشنهاد میشه؟

نیم ساعت درس میخونم بعد گریه میکنم باز درس میخونم باز گریه میکنم داستان دارم از صبح 🤝

ابر های گرامی نمی‌خواین ببارین؟ باشه نبارین این موزیک هست برام

میشه بپرم تو این عکسا؟

درونگرایی و هزاران بدبختی خاص خودش:

میله گذاشتن اون وسط که چند نفری دستشونو بگیرن به اون که نیوفتن بعد فک کن دستتو گرفتی یکی خیلی وقیح تکیه میده رو دستت به رو خودشم نمیاره یکی دستش اون زیره🥹 منم دستمو برنداشتم که خودش بکشه کنار ولی کوتاه نیومد آخر سر پیاده شدم دستم بی حس بود (من دستام خیلی ضعیفه) خیلی اشتباه کردم بهش چیزی نگفتم و فکر کردم خودش شعورش میرسه ولی گفتم شاید بد تر بخورتم سلیطه بازی دراره همونجا گریم بگیره

چرا یه سریا بلد نیستن چطور باید تو مترو رفتار کنن؟