No Blueberries

می‌گفت چشم‌هات رو ببند و تصور کن یک جای امن و زیبایی، یک خونه هم وجود داره که می‌ری سراغش و در می‌زنی، یک بچه کم سن و سال در و باز می‌کنه و می‌گه: بالاخره اومدی! بعد می‌فهمی که این بچگی خودته، داخل خونه پر از تو با ورژن‌ها و سنین مختلف وجود داره. اون ورژنی که هنوز عاشق یک پارتنر سابق از گذشته‌ست، اون ورژن از تو که هنوز درس می‌خونه و... تو براشون تعریف می‌کنی که الان کجای زندگی هستی و با چه چیزی دست و پنجه نرم می‌کنی و چه چیز‌هایی رو تا الان پشت سر گذاشتی و در آخر ازشون می‌پرسی: کدوم یکی از ما خوش‌حال‌ترینه؟ تا این‌که ورژن شصت ساله تو بهت می‌گه: تو. تو خوش‌حال‌ترین ورژن از مایی چون دقیقا اونجایی هستی که باید باشی. بعد هم اون ورژن کم سن و سال از خودت بهت می‌گه که، ممنون که تا اینجا تحمل کردی و سخت تلاش کردی. و بعد من هم عمیقاً بهش فکر کردم. دلم می‌خواست قبولش کنم، شاید این شکلی‌ آدم خوش‌حال‌تری می‌شدم. اما راستش رو بخوای، باعث شد تا بفهمم من در هیچ ورژنی از خودم خوش‌حالی رو حس نمی‌کنم. حداقل برای الان، من ورژن خوش‌حالی از خودم نیستم. مثل دیروز، مثل پارسال، مثل سال قبل‌تر. شاید یک روزی بتونم خوش‌حال‌ترین ورژن خودم باشم، اما اون روز، امروز نیست. امیدوارم تو هم یک روزی خوش‌حال‌ترین ورژن خودت باشی، غریبه.