𝑽𝒌

-

بوته های خار را در زمین من نکار شاید فردا پا برهنه به دیدنم آمدی.

-اشتباه از ما بود که خواب سرچشمه را در خیال پیاله می‌دیدیم-

ترسیده ای؟ از که؟ از جهان؟ من جهانت از گرسنگی؟ من گندمت از بیابان؟ من بارانت از زمان؟ من کودکیت از سرنوشت؟ کاش می‌توانستم کمکت کنم من نیز می‌ترسم

-من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود-

من که نتونستم اونی باشم که میخوای ولی امیدوارم نفر بعدی که میاد بتونه...

بعضی وقتا به خودم میگم اگه منم مثل اون خودخواه بودم و می‌رفتم بازم وضعم همین بود؟ یا مثلا اگه چشمامو روی همه خاطراتمون می‌بستم و ولش میکردم بازم اینجوری میشدم؟ انقدر دلتنگ و شکسته؟ بعضی وقتا انقدر بهت فکر میکنم که میبینم..؟چیزی نمیبینم...اونقدر گریه کردم که چشمام دیگه نمیبینه و فقط میتونم طنین خنده هاتو حس کنم. بعضی وقتا اونقدر از وابستگیم بهت دلتنگ میشم که تنها چیزی که می‌شنوم صدای بیشتر خرد شدن تیکه های قلبمه وقتی دیگه گرمای دستاتو حس نمیکنم. بعضی وقتا... بعضی وقتا اصلا نباید فکر کنم. -کاش میتونستم-

گرچه دیگر در آغوشم نیستی بیا به خوابم حداقل کمی آنجا بمان

عاقلان را همه مشترکی است، درد و رنج، مرا با خود مشترکی است، درد عشقت..

از خودم دست کشیدم تا بشوم آنکه میخواهی حالا ویرانم کن کسی را که ساخته‌ای

فکر میکنی فراموشت کرده‌ام وقتی هنوز هم عطر تنت روی پیراهنم نقش بسته؟ فراموشت نمیکنم -دردانه قلبم-

-

در نهایت همه فهمیدند دوستش دارم. تو چی؟ خودت هم فهمیدی چقدر دوستت می‌دارم؟

تورو میخواهم و دانم که هرگــز به کام دل در آغوشت نگیرم