桜 サクラ

سکوتِ لحظه ای که پشیمون میشی از خوب بودن.

سكوتِ بعد از نگهداشتن بغضت جلوی جمع.

سکوتِ لحظه ای که از جایی که توش کلی خاطره داشتی رد میشی.

سکوتِ لحظه ای که متوجه میشی دیگه قرار نیست اون لحظات تکرار شه.

سکوتِ بعد از بیدار شدن از خوابی که فکر میکردی واقعیه!

سکوتِ بعد از بیدار شدن از خوابی که فکر میکردی واقعیه!

سکوتِ بعد از اینکه دیگه هیچ چیزیو احساس نکردی.

سكوتِ بعد از خاموش کردن احساساتت.

گذر زمان همه چی رو برات عادی میکنه؛ هر نبودنی، هر کمبودی، هر سختی‌‌ای، هر غمی... دیگه به هر چیزی پیله نمیکنی…

از لحاظ روحی احتیاج دارم یکی محکم بغلم کنه، بگه: خیلی آدم صبوری بودی، اما من داشتم از دور میدیدمت، خیلی خسته شدی، خیلی تنها بودی، خیلی.

آیا کسی میداند! چقدر تلاش کرده ای که روحـت‌ زیبا بماند، وقتی جهان پر از رنج بود.

تجربه بهت یاد میده که بعضی وقتا همه چیز طبق برنامه پیش نمیره.

صبر بهت یاد میده که حتی اگه سخت میگذرونی روزای خوب در انتظارته.

تغییر بهت یاد میده که گاهی هم باید گذشته رو رها کنی تا رشدت رو ببینی.

ترس بهت یاد میده که شجاعت واقعی توی ادامه دادن و جا نزدنه.

امید بهت یاد میده که همیشه راهی برای شروع دوباره وجود داره.

بارون بهت یاد میده که حتی روزای سخت هم میتونن حس تازگی رو بهت برگردونن.