ماهبُد

خدایا؛ از آن دل‌های خوش و حال‌و‌هوای خوش و مال‌‌و‌منال‌های خوش، به ما هم بده.

پروردگارا؛ ذهن و وجدان و دل‌های مارا از عقیمی برهان.

پروردگارا؛ شکسته‌بندی عنایت کن، برای قلب های شکسته.

خدایا؛ ما را اسیر لایک و ویو و تأیید شدن مکن.

خدایا؛ کار ما را لنگ بندگان قالتاقت مکن.

خدایا؛ شوق پرواز کردن و پرنده شدن را در ما نَمیران.

خدایا؛ پس من چی؟

خدایا؛ این درها رو باز کن، این دیوارها رو بردار و این توان رفته رو به پاهای ما برگردون. و مشتی اُمید لطفاً. برای ادامه. برای دوام. برای تاب آوردن.

پناه بر تو؛ از سنگینیِ اندوه امشب.

هم‌قدم لازمم و هم‌قدمم دوره. خیلی‌دور.

یه چندتا سورپرایزِ قندتودل‌آب‌کن دلم می‌خواد که خدا قِل بده تو زندگیم.

هر محبتی رو قبول نکنین. هر محبتی واقعا محبت نیست.

چند وقتیه ترغیب نمی‌شم برا برداشتن گلِ هندونه، ذوق ندارم برا اون‌موقع‌ها که وقتی می‌رسم به چراغ عابر و چراغ عابر سبزه‌، خوشحال نمی‌شم برا زمان‌هایی که یه گربه‌ی فسقل دنبالم راه میوفته، لبخند نمی‌زنم به کوچولویی که تو بغل مامانش خیره به منه، چشمام برق شور و شعف نمی‌گیره وقتی غروب خورشید رو می‌بینم، به وجد نمیام برا کاهو و سکنجبین و نواز‌ش‌های مامان علاجم نیست. پام گیر کرده به سرعت‌گیر زمانه و تلو تلو میخورم، کاش اون که باید دستمو بگیره تا کله‌پا نشدم.

امروز دلم برای تمام آدم‌هایی که یک‌روز تو زندگیم بودن و حالا ولی هیچ اثری ازشون نیست تنگ شد.

در نهایت تو می‌مونی و انتخاب‌هایی که کردی.

آدمیزاد همیشه یک‌چیزی برای غر زدن پیدا می‌کنه.

دلم تاب‌دادنِ گهواره‌ی نوزاد رو خواست.

ما که صبح تا شب زبونمون به نیت ناله و شکوه کلمات و اصوات رو کنار هم می‌چینه؛ بد نیست اگر گاهی آخر شب‌ها، کلمات رو جوری بچینیم که بوی شکرگزاری، بوی سپاسگزاری و بوی قدردانی ازش به مشام برسه. لااقل برای تنوع.

ماشاالله داره این تبحر بشرِ دوپا در خزعبل‌بافی.

دلم خنکی می‌خواد. یه عالمه خنکی. خنکی‌ای که این قلب ملتهب رو آروم و قرار ببخشه. و یه قهوه دمی. و نم‌نم بارون. و قدم زدن. همین واقعا. نه بیشتر.