ماهبُد

تنها چیزی که این‌روزها می‌تونم کنترل کنم مقدار مواد کیکه.

تنم به ناله افتاده از این گرما و اعصابم لهیده شده.

کفری می‌شم از اصرار شنیدن.

خدایا؛ قد ما را به اندازه‌ی آرزوهایمان بلند بفرما.

مغزم گره‌ خورده.

مامان صافی گرفته بود رو فنجون و داشت دمنوش می‌ریخت: آدمی باید یه انسان شریف و درستی باشه. انسان درستی اگر باشی، هم خواهر خوبی هستی، هم مادر خوبی هستی، هم برادر خوبی، هم مادرشوهر، هم خواهرشوهر، هم برادرشوهر. انسان درست، تو هر جایگاهی درسته.

طبیعیه؛ اگر لباسی که با چهارچوب‌هات دوختی رو هرکسی تن نزنه.

فشار کاری رو به فشار ذهنی ترجیح میدم. تنِ متلاشی شده بهتر از روانِ متلاشی‌شده‌ست. تو‌ی بی‌کاری، فکر‌ها سنگین می‌شن. هرفکر، اندازه‌ی یه سنگِ آسیاب، درست وسط سینه.

کو آنکه گفته بود این رشته‌ی غم را می‌گسلد؟

کاش یک‌بار هم بلند شیم و ببینیم همه‌چی سرجاشه.

نمی‌دونم والا چه حکایتیه.

در صورت تمایل: پنج کتابِ داستانی، برای یک‌ماه‌و‌اندیِ باقی‌مانده‌ی تابستان.

زمستون باشه، برف باشه، شومینه باشه، چای تو استکان کمرباریک باشه، نور یه نور ملایمی باشه و این موزیک باشه و یه قر ریز و آسوده خیالی.

کم کم جمعش کنیم..

بچها باور کنین من هیچ شناخت و آماری از چنل‌ها و ادمین‌های دیگه ندارم. همه عزیزن. خدا همه‌شونو حفظ کنه. ولیکن که من واقعا در پیچ و خم زندگی و مطالب و نوشته‌های خودمم. از من راجب دیگران نپرسین عزیزان. خواهشاً. :)

سلام. شب بخیر. یک‌مقدار اندکی بفرمایید.

خدایا؛ این‌همه سنگ‌ را از پیش پای لنگ ما بردار.