Mah

و شاید زندگی در همین دو بیتی مولانا خلاصه شده: تا در طلب گوهر کانی کانی تا در هوس لقمهٔ نانی نانی این نکتهٔ رمز اگر بدانی دانی هر چیز که در جستن آنی آنی

معشوقِ جان، به بهار آغشتۀ منی که موهای خیس‌ات را خدایان بر سینه‌ام می‌ریزند و مرا خواب می‌کنند یک روزَمی که بوی شانۀ تو خواب می‌بَردم معشوقِ جان، به بهار آغشتۀ منی تو شانه بزن هنگامۀ منی من دست‌های تو را با بوسه‌هایم تُک می‌زدم من دست‌های تو را در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام تو در گلوی من مخفی شدی صبحانۀ پنهانی منی وقتی که نیستی من چشم‌های تو را هم در چینه‌دانم مخفی نگاه داشته‌ام نَحرم کنند اگر همه می‌بینند که تو نگاه گلوگاه پنهانی منی آواز من از سینه‌ام که بر می‌خیزد از چینه دانم قوت می‌گیرد می‌خوانم می‌خوانم می‌خوانم تو خواندنِ منی باران که می‌وزد سوی چشمانم باران که می‌وزد باران که می‌وزد، تو شانه بزن! باران که می… یک لحظه من خودم را گم می‌کنم نمی‌بینمَم اگر تو مرا نبینی من کیستم که ببینم؟ من نیستم که ببینم ، نمی‌بیننمَم معشوق جان به بهار آغشتۀ منی اگر تو مرا نبینی من هم نمی‌بینمم..

رضا براهنی

چه بگویم سحرت خیر؟ تو خودت "صبح" جهانی !..

تنها چيزى كه مردم حسرتش را مى‌خورند اين است كه به اندازه كافى در زندگى جسور نبوده‌اند، به قدر كفايت از قلبشان مايه نگذاشته‌اند، به قدر كافى عشق نورزيده‌اند.

Ted Hughes

جان منست او هی مزنیدش آن منست او هی مبریدش آب منست او نان منست او مثل ندارد باغ امیدش باغ و جنانش آب روانش سرخی سیبش سبزی بیدش متصلست او معتدلست او شمع دلست او پیش کشیدش هر که ز غوغا وز سر سودا سر کشد این جا سر ببریدش عام بیاید خاص کنیدش خام بیاید هم بپزیدش ..

مولانا-دیوان‌شمس

:))

:))

مبتذل‌ترین غرور، غرور ملی است. زیرا کسی که به ملیت خود افتخار می‌کند در خود کیفیت با ارزشی برای افتخار ندارد. وگرنه به چیزی متوسل نمی‌شد که با هزاران نفر در آن مشترک است. برعکس، کسی که امتیازات فردی مهمی در شخصیت خود داشته باشد، کمبودها و خطاهای ملت خود را واضح‌تر از دیگران می‌بیند. زیرا مدام با اینها برخورد می‌کند. اما هر نادان فرومایه که هیچ افتخاری در جهان ندارد، به مثابه آخرین دستاویز به ملتی متوسل می‌شود که خود جزئی از آن است. چنین کسی آماده و خوشحال است که از هر خطا و حماقتی که ملتش دارد، با چنگ و دندان دفاع کند.

در باب حکمت زندگی

نام بعضی نفرات رزق روحم شده است.

رنج بکشید سپس لذت را تا ته بنوشید بخندید یا بگریید؛ از سر ناامیدی یا شعف فریاد بکشید نغمه ی مرگ یا عشق سر دهید چرا که هیچ چیز پایدار نخواهد ماند!.

امیل‌چوران-بر قله‌های‌ناامیدی

مجسمهٔ «رهایی از نیرنگ» یا «سرخوردگی» اثر فرانچسکو کوئیرولو ۱۷۵۲-۱۷۵۹ ایتالیا.

یک مرد ماهیگیر را نشان می‌دهد که در تور ماهیگیری گیر افتاده و توسط یک فرشته از آن رهایی می‌یابد (نماد وارستگی انسان از گناهان). این شاهکار هنری از یک تکه سنگ مرمر یک‌پارچه تراشیده شده‌است و در نیایشگاه کاپلا سانسه‌ورو در ناپل قرار دارد.

حالا خودمانیم، عشقی که با بدبختی مراقبش باشی، به چه درد می‌خورد؟ عشقی که با حصار و بند و غل و زنجير محافظت‌ بشود، چه ارزشی دارد؟

داستایوفسکی