Mah

پختگی امروزت، خرمن آن روزهایی است که گمان می‌کردی نمی‌گذرد.

"دل به عشقت مبتلا شد. خوب شد"

همایون شجریان

@YekMOFLES

احسان هنری نیست به امّیدِ تلافی نیکی به کسی ‌کن که به کارِ تو نیاید صائب تبریزی

هر وعده که دادند به ما باد هوا بود هر نکته که گفتند غلط بود و ریا بود چوپانی این گله به گرگان بسپردند این شیوه و این قاعده‌ها رسم کجا بود؟ رندان به چپاول سر این سفره نشستند اینها همه از غفلت و بی‌حالی ما بود! خوردند و شکستند و دریدند و تکاندند هر چیز در این خانه بی‌برگ و نوا بود گفتند چنینیم و چنانیم؛ دریغا این‌ها همه لالایی خواباندن ما بود ای‌کاش درِ دیزیِ ما بازنمی‌ماند یا کاش که در گربه کمی شرم و حیا بود

منسوب به ایرج میرزا

بازسازی صحنه مرگ فروغ فرخزاد

فروغ ۲۴ بهمن سال ۱۳۴۵ در سن ۳۲ سالگی درگذشت.

بار دگر آغاز کن آن پرده‌ها را ساز کن بر جمله خوبان ناز کن ای آفتاب خوش لقا

مولانا

‌"غروری را که شایسته آنی بر خود روا دار" غرور دائماً مورد سرزنش و تقبیح قرار می‌گیرد، اما گمان می‌کنم این کار را کسانی می‌کنند که خود، دلیلی برای مغرور بودن ندارند، اگر بی‌شرمی و حماقت اکثر انسان‌ها را در نظر بگیریم، به این نتیجه می‌رسیم که کسی که دارای هرگونه برتری است، باید تفاوت خود و دیگران را مدنظر داشته باشد تا دیگران آن را به کلی فراموش نکنند زیرا اگر چنین کسی از روی پاکی و خوش‌قلبی، امتیازات خود را نادیده بگیرد و با آنان طوری بیامیزد که گویی در ردیف آنهاست، باور می‌کنند و با او مثل هم‌سنخ خویش رفتار می‌کنند. این نکته را بخصوص به کسانی توصیه میکنم که دارای بالاترین مزیت: یعنی مزیت واقعی هستند که عبارت است از خصوصیات برتر شخصیتی. ‌ آنچه را هوراس می‌گوید نباید مردود شمرد: "غروری را که شایسته آنی بر خود روا دار" شکی نیست که فروتنی به عنوان فضیلت اختراع مفیدی برای اشخاص بی‌سروپاست، زیرا در نتیجه ی فروتنی هر کس ناچار می شود درباره ی خود طوری سخن بگوید که گویی در شمار آنان است. فروتنی واقعا یکسان کردن آدمیان است، زیرا با این نتیجه منجر می شود که گویی جز افراد بی سروپا کسی در جهان نیست.

در باب حکمت زندگی

ای در طلب گره گشایی مرده در وصل فتاده وز جدایی مرده ای بر لب بحر تشنه در خواب شده ای بر سر گنج وز گدایی مرده

شاه نعمت الله ولی

خلاصه ای از متن این قطعه: خدایا، بر من رحم کن و گناهانم را پاک نما. مرا بشوی تا از برف سفیدتر شوم. قلبی پاک در من بیافرین و روحی راست درونم نوسازی کن. مرا از حضورت دور مکن و روح مقدست را از من مگیر. شادی نجاتت را به من بازگردان و مرا با روحی ثابت تقویت کن. قربانی تو، قلبی شکسته و فروتن است که خوار نخواهی داشت.

کلیسای سیستین، شاهکار هنر رنسانس

کلیسای سیستین، از مشهورترین بناهای جهان، در شهر واتیکان قرار دارد. این کلیسا به دستور پاپ سیکستوس چهارم بین سال‌های 1473 تا 1481 ساخته شد. سقف شگفت‌انگیز آن، اثر میکل‌آنژ، در سال‌های 1508 تا 1512 نقاشی شد که صحنه‌ی آفرینش آدم از نمادین‌ترین آثار آن است. دیوار محراب نیز میزبان شاهکار دیگر میکل‌آنژ به نام داوری نهایی است که در سال‌های 1536 تا 1541 خلق شد. این کلیسا نمادی بی‌همتا از هنر رنسانس و مرکزیت فرهنگی و مذهبی واتیکان به شمار می‌آید.