ژینوس'

قبل از اینکه بتوانید از هر احساسی رها شوید باید با تمام وجود آن را حس کنید.

چطور این خلا را پر کنم؟

صدف‌ها رویای براقی ندارند از ما گذشته است آفتاب باید به دانه برگردیم.

وای به حال ما که رنجبریم

رنج تنهاست و رنجور تنهاتر

دنیا می‌چرخه و صحنه ها تکرار می‌شه و نقش ها جا به جا.

هر انسانی داستانی دارد که اگر آن را بشنوی ، دیگر نمی‌توانی از او متنفر باشی .

حالمان خوب می‌شود اما مگر نمی‌دانی رد زخم بسته شده هم می‌ماند؟

جنگ است ؛ آفتاب بر گورستان و گلستان یکسان می‌تابد و باران خادم و خائن نمی‌شناسد.

وطن آمیخته‌ای از عشق و درد است که در هر گوشه‌ای از خاکش شوق، امید و جوانی ما ریشه دوانده.

خواسته‌هایمان زیاد نبود. بزرگ نبود. نان بود و آب و آزادی و سقفی برای زیستن، بدون ترس از فروریزی. نان و آب را گرفتید. آزادی را به دار آویختید. و حال نه تنها سقف‌ها را، بلکه آتش بر سرمان می‌ریزید.

ترس، ماندن در ذهن مضطرب. و اميد، بيرون آمدن از تاريكى هاى جمجمه و رويارويى با جهان، با وجود تمام عدم قطعيت‌هايش.

ترس روى دیگر اميد است؛ در واقع، اميد و ترس هر دو از یک جنس هستند، احساس ما به اتفاقاتى كه در آينده رخ خواهد داد اما با پاسخ هاى متفاوت.

ما بیشتر در تخیل رنج می‌بریم تا در واقعیت.