𝓑𝓲𝓫𝓵𝓲𝓸𝓼𝓶𝓲𝓪 ☕︎

فکر می‌کنم خیلی‌هامون دیگه حتی نمی‌دونیم دقیقاً برای چی داریم گریه می‌کنیم. برای آدم‌هایی که رفتن؟ برای خانواده‌هایی که موندن و باید با جای خالی‌شون زندگی کنن؟ و این سوگ بر دل نشسته…؟ برای خودمون که هر بار یه چیزی می‌شکنه و خرد می‌شه، باز فرداش باید بلند شیم و بریم سراغ زندگی‌مون؟ نمی‌دونم شاید برای همش ، یه جایی از این همه خبر بد، این همه داغ، آدم دیگه فقط ناراحت نیست بلکه خسته‌ست. یه خستگی عمیق که با خواب و تعطیلی و حواس‌پرتی هم درست نمی‌شه. چون ما فقط برای آدم‌هایی که از دست رفتن سوگوار نیستیم، برای زندگی‌هایی که می‌تونستن داشته باشن هم عزاداریم. برای بچه‌هایی که می‌تونستن بزرگ بشن، برای سفرهایی که نرفتن، برای خنده‌هایی که دیگه شنیده نمی‌شن، برای آرزوهاشون :) … برای خانواده‌هایی که یه تیکه از وجودشون برای همیشه سر جاش نیست. و بدتر از همه اینه که زندگی، بی‌رحمانه ادامه پیدا می‌کنه. اونم بدون اینکه هیچ تغییری کنه … البته بهتره بگم بدون هیچ تغییر مثبتی … هی دوباره صبح می‌شه، باید جواب بدیم، کار کنیم ، بخندیم( راستی آخرین بار کی از ته دل خندیدیم؟) ، حرف بزنیم… انگار نه انگار یه گوشه‌ی قلبمون هنوز گیر کرده توی همون دو شب! روح و جسممون خسته ست … خیلی بیشتر از چیزی که به زبون میاریم. اصلاً کاش گفتن فایده ای داره ؟ بازم نمی‌دونم ولی کاش یه روزی برسه که ادامه دادن، فقط یه اجبار نباشه، که دوباره یه دلیلی برای خوشحال بودن پیدا کنیم، بدون اینکه تهِ دلمون عذاب وجدان بگیریم که «چطور می‌تونم خوشحال باشم وقتی این همه آدم هنوز دارن درد می‌کشن؟» فعلاً فقط می‌تونم بگم اگه دلت گرفته، اگه بغض داری، اگه امشب دیگه کشش نداری، تنها نیستی. خیلی‌هامون همین‌جاییم… با همون درد … همون بغض و همون سنگینی رو قلبامون …. —ساحل