آرشیو مَغز بَرفا

تو اتاقم دارم از تنهایی آتیش میگیرم.

دلم ميخواد مغزم رو از سرم در بيارمو بزارم جلوم، براش يه ليوان چایی بريزم و بگم: عزيزم ميشه انقدر به همه چیز فكر نكنى؟ ميشه بيخيال شى...! چون واقعا دارى نابودم ميكنى...

بعداً ؟ بعدا وجود نداره . بعدا چایی سرد می‌شه. بعدا روز شب می‌شه. بعدا علاقه از بین میره. بعدا وقتت تموم می‌شه. بعدا آدم پیر می‌شه. بعدا زندگی تموم می‌شه. بعدا فراموش می‌شی!

ترجیح میدم با قهوه رنج بکشم تا اینکه بی حس باشم. - ناپلئون بناپارت

امروز از اون روزاست که میتونم مستقیم و بدون هیچ‌ خجالتی برینم تو دهن کسایی که رو مخمن…

قانون اینه : «ما غصه نمی‌خوریم؛ بابتش چای می‌خوریم.» لیوان بیشتر، غصه کمتر

دیدین وقتی یکیو دوست دارین، اصلا نمیخواین با کسی تقسیمش کنین؟ بعد منطق زندگی میگه که هر کسی زندگیه خودشو داره و نمیشه آدمارو محدود کرد؟ خب من ریدم تو هرچی منطق و قانون زندگیه… من واقعا چشم دیدن اینکه کسی که دوستش دارم بره پیش یه نکبت دیگرو ندارم، چه حییوون باشه چه آدم . مال منی برای من باش ، گوه بگیر این زندگیو با منطق‌های چرت و پرتش!!

من و نیوشا هیچ درکی از جمع شدنای خانوادگی نداریم، تنها نکته مثبت حضورمون شستن ظرفا( اصن کلفتی تو خونِمونه انگار) و خوردن غذاها و مسخره کردن بقیست ( این بخشش واقعا حال میده!)

جوری که خانواده ما برای بردن تو مافیا تلاش میکنن اگه تو جنگ ارث و میراث ذره‌ای از این انرژی و میزاشتن الان یه خر پول راحت و خوشحال بودیم !!

چیزای رندومی که خوش حالم میکنه: . دیدن ماه . بارون . پریدن تو چاله آب . ریختن قهوه‌ داخل شیر . بو کردن دونه‌های قهوه . بو کردن عطرهای مختلف . حرف‌های مسخره زدن با دوستام . خیال بافی . گربه ها . وقتایی که حیوونا‌ بهم توجه میکنن . ارتفاع . شب بیدار بودن و تنهایی . بغل کردن داییم . سر و ته شدن از روی مبل یا تخت . خوندن کتاب . راه رفتن روی موزائیک بدون پا گذاشتن روی خط . قایم شدن توی هودی . ترکیب کردن چیزای مختلف مثل عطر یا نوشیدنی . گوش دادن به صداها . خرید لوازم تحریر و‌ جوراب معمولا با چیزهای عجیب و کوچیکی ذوق میکنم که این خودش باعث میشه نه خودمو بکشم نه ادمای رو مخ دورمو. -برفا مینویسه

لذتی که از دیدن ماه میبررم و با هیچ چیز عوض نمیکنم. وقتی نگاش میکنم انگار بهم اجازه میده چند ثانیه از زندگی مسخرم بیام بیرون و همه چیز ساکت بشه، یا از اینکه ادمای دورم با دیدن ماه یاد من میوفتن ذوق زده میشم. مسخره است ولی دیدن ماه برام مثل سپری کردن یه روز شاد که شب از هیجان خوابت نمیبره؛ انگار اون همه چیز و میدونه و میشه یهو نگاش کرد و گفت: «خواهشا کمک کن ایندفعه رو نرینم تو زندگیم» اون مثل یه ستاره شانس یا یه وسیله خوش شانسیه برای من همونقدر احمقانه و لذت بخش و زیبا!! مهم نیست چقدر بیشتر تو دنیای مزخرف بزرگسالی فرو برم، حتی اگه ۹۰ سالمم باشه بازم هر شب پشت پنجره منتظرم که ستاره شانسم در بیاد✨ - برفا مینویسه