武士道

شریف اسم دانشگاه نبود بلکه لقب دانشجو ها بود، شریف مثل بچه های‌ دانشگاه شریف.

نجات همیشه با فریاد نمی‌آید… گاهی در سکوتِ نیمه‌شب، در بغضی که آرام می‌شکند، در یک «یا رب»ی که از ته دل بلند می‌شود، دری از آسمان باز می‌شود. دست‌هایی که از زمین کوتاه شده‌اند، وقتی رو به آسمان می‌روند، خالی برنمی‌گردند… او بلد است چگونه دلِ خسته را بی‌صدا در آغوش رحمتش بگیرد. اگر پرسیدند چگونه از آن همه تاریکی عبور کردی، لبخند بزن و بگو: من به او پناه بردم… و وقتی خدا پناهت باشد، هیچ طوفانی بزرگ نیست. @Khoda

میدونی تقصیر خودمونه، به آدمی که بارها بی‌لیاقتیش رو ثابت کرده فرصت دوباره میدیم.

در سرش هزاران چیز میچرخید مانند کودکی که در بازارچه ای مادرش را گم کرده است و میان جمعیت هراسان باشد،شروع به گریه کند و صدای مادرش را فریاد بزند… اما مادر،او را تنها گذاشته بود و برای همیشه رفته بود! حال او شبیه به حال آن بچه بود،مادری که هرگز باز نخواهد گشت و او همیشه در انتظار او میماند…. شاید بگویید منظورت کیست؟! او ایران است که فرزندانش را از یاد برده و برای همیشه تنها گذاشته است… امیدوار و درمانده ام،که شاید مادر برگردد و فرزندانش را در آغوش خود بگیرد… به امید آن روز این متن را نیمه تمام باقی میگذارم… -ری-

شاید در جهانی دیگر،در موقعیتی دیگر یا حتی شاید در زمانی متفاوت در همین کشور حال دل همه ما خوب بود، توانستیم یک زندگی عادی در کشوری عادی داشته باشیم و حسرت یک زندگی معمولی را نداشته باشیم…! -ری-

حق با شماست جسی پینکمن عزیز، همه میگن قوی باش ولی هیچکس نمیگه با این همه زخم چطور هنوز وایستادی.

با نسلی طرفید که می‌گن ” تهش مرگه دیگه“

حق با شماست کلارک گریفین عزیز، ما نسلی هستیم که به جای رویا، عزاداری رو یاد گرفت.

میسپارم به خدا،هرچه خدا خواست همان... @Khoda

چهل روزی که اندازه چهل سال گذشت.

درون قلبم هیچ‌گونه انرژی برای تنفر از کسی ندارم و قلبم جایی برای چنین آلودگی‌هایی ندارد؛ من یا دوستت خواهم داشت یا برایت آرزو میکنم بهبود پیدا کنی.

–وقتی نیچه گریست.