کانال شعر های زیبا

ای "ماه شب دریا" ، ای چشمه زیبائی یک چشمه و صد دریا ، فری و فریبائی من زشتم و زندانی ، اما "مه رخشنده" در پرده نه زیبنده است ، با آنهمه زیبائی افلاک چراغان کن ، کآفاق همه چشمند ! غوغای شبابست ، و آشوب تماشائی سیمای تو روحانی ، در آینه دریاست ارزانی دریا باد ، این آینه سیمائی زرکوب "کواکب" را ، خال رخ دریا کن بنگار چو میناگر ، این صفحه مینائی با چنگ خدایان خیز ، آشفته و شورانگیز ای "زهره شهر آشوب" ای شهره به شیدائی ! چنگ ابدیت را ، بر ساز مسیحا زن گو در نوسان آید ، ناقوس کلیسائی چون "خواجه" تن تنها ، با سوز تو دمسازم ای پادشه خوبان ، داد از غم تنهایی  ! حسين

ای عامل شکست همه اتحادها پاکی بزن به قلب تمام فسادها دلتنگیت ببین نفسم را بریده است رفتی ولی هنوز نرفتی زیادها یک شب بیا زمین وزمان را بهم بریز بسپار بوی روسریت را به بادها روزی که تو به دهکده مان پا گذاشتی شاعر شدند هم چو من بی سوادها دنیا هنوز هم به شکوهت نمی رسد از قوم آریائی و از نسل مادها تو نیستی گرفته جهان را نداریت چندیست که برآمده آه از نهادها خاتون! درون شعر من امشب کمی بخند در دست من به رقص بیاید مدادها حسين

دارم خبرت زیبا کز ما خبرت نیست.. با غیر نظر داری و با ما نظرت نیست.. از دوست گریزانی و با غیر انیسی... از کشتن بیچاره مسکین حذرت نیست... پخش است که در زهد و ریا شهره شهری... درحلقه رندان بلا کش اثرت نیست.. گویند دگر دردی میخانه ننوشی.. مدهوشی و بر خاک فتادن صفتت نیست... در کوی حریفان هم شب پرسه زنانی . از کوچه دیوانه عاشق  گذرت نیست... دانیم که افسون نگاهت همه فتنه است بر بی دل مفتون شده یارا نظرت نیست ... دارم خبرت زیبا کز ما خبرت نیست.. از ما خبرت نیست که بر ما گذرت نیست... حسين

باز هم مجنون شدم لیلا بیا و ناز کن شیطنت کن عشوه کن افسونگری آغاز کن موی را افشان بکن تا باد هم مجنون شود روسری بردار و عالم را پر از اعجاز کن شاعران را از تو گفتن مُنتهای آرزوست فخر بر اَبرو کمانِ حافظ شیراز کن خواب دیدم بسترم تا آمدی زینت گرفت ابن سیرین را بگو تعبیر سروِناز کن ناز انگشتان تو بر پرده های تارِ من معجزه با پنجه ات در پرده ی شهناز کن فتنه کن آتش بسوزان و نوایی ساز کن شرّ و شوری آتشین ای دختر اهواز کن آس دل را برده ای در حکم دل آهسته تر در قمارت رحم بر این تک ورق سرباز کن ای تن طنّاز تو گل واژه ی شعر و غزل جان من آن دکمه های لعنتی را باز کن علی_نیاکوئی_لنگرودی

من خاکم و من گردم من اشکم و من دردم تو مهری و تو نوری تو عشقی و تو جانی خواهم که ترا در بر بنشانم و بنشینم تا آتش جانم را بنشینی و بنشانی در سینه سوزانم مستوری و مهجوری در دیده بیدارم پیدایی و پنهانی از آتش سودایت دارم من و دارد دل داغی که نمی بینی دردی که نمی دانی دل با من و جان بی تو نسپاری و بسپارم کام از تو و تاب از من نستانم و بستانی... حسين

گر تیغ برکشد که محبان همی‌زنم اول کسی که لاف محبت زند منم گویند پای دار اگرت سر دریغ نیست گوسرقبول کن که به پایش درافکنم امکان دیده بستنم از روی دوست نیست اولیتر آن که گوش نصیحت بیاکنم آورده‌اند صحبت خوبان که آتش است بر من به نیم جو که بسوزند خرمنم من مرغ زیرکم که چنانم خوش اوفتاد در قید او که یاد نیاید نشیمنم دردیست در دلم که گر از پیش آب چشم برگیرم آستین برود تا به دامنم گر پیرهن به در کنم از شخص ناتوان بینی که زیر جامه خیالیست یا تنم شرط است احتمال جفاهای دشمنان چون دل نمی‌دهد که دل از دوست برکنم دردی نبوده را چه تفاوت کند که من بیچاره درد می‌خورم و نعره می‌زنم بر تخت جم پدید نیاید شب دراز من دانم این حدیث که در چاه بیژنم گویند سعدیا مکن از عشق توبه کن مشکل توانم و نتوانم که نشکنم حسين

سکوت می‌کنم و عشق در دلم جاری‌ست که این شگفت‌ترین نوع خویشتن داری‌ست تمام روز اگر بی‌تفاوتم، اما شبم قرین شکنجه، دچار بیداری‌ست رها کن آنچه شنیدی و دیده‌ای، هرچیز به جز من و تو و... عشق من و تو تکراری‌ست من از خودم تهی‌ام، از تو نیز...؟ نه...! بگذر همین...! دلیل چهل سالگی سبکباری‌ست مرا ببخش بدی کرده‌ام به تو؛ گاهی کمال عشق، جنون است و دیگر آزاری‌ست... مرا ببخش اگر لحظه‌هایم آبی نیست ببخش اگر نفَسم سرد و زرد و زنگاری‌ست بهشت من...! به نسیم تبسمی دریاب جهان - جهنم ما را که غرق بیزاری‌ست حسين

شبم هر چند سرد و نیستی در خاطرم کافی برایم آسمانی مهر و چون ،  یک آینه صافی نگیر از من نگاهت را ، نکن تیره روانم را ! به چشم من زلالی ، مثل آب چشمه شفافی دوباره مثل هر شب قاب عکست را بغل کردم دوباره سردی و در طفره رفتن ها به اتلافی  شدم لیلی،شدم عذرا،شدم شیرین دنیایت چرا تو عشق را باور نداری و ، در اجحافی؟ همیشه دوستت دارم ولی هرگز نمی فهمی دلم دارد به رؤیا ، گِردِ روی تو ، چه طوّافی ! مرا در آتش عشقت بسوزان عشق کن هرچند نکردی اعترافی و ، به عقلِ خویش می لافی هزاران بار پیغام مرا ، با بغضِ من دیدی نکردی شاد قلبم را ، به نامه یا تلگرافی ! شب و روزم به دیدار تو در اندوه سر میشد نفهمیدی تو این حالِ بدم را دور از انصافی زدی پس قلب من را بارها با دست و با پایت؛ کشیدی پیش ! ، ای قلب عزیزم عمری الاّفی شدم مانند یک دیوانه هر شب در تو پیچیدم من از بی تابی ام گفتم ،تو از یک عشقِ اشرافی سر از عکس تو چرخاندم بخوابانم دو چشمم را که دیدم  ، روبروی من نشستی قصه می بافی "به چشمانت بگو دست از سر دنیام بردارد" من اینجا غرق رویایت  ، وَ تو در قله ی قافی #افسانه_احمدی_پونه ❤️💞