از کنستانتین به زمین

محتاج ذره یی خواب هستیم آقای دانشگاه.ببخشید البته.

آذر. دوستش داشتم؟نه میخوام تکرار بشه؟هرگز. خوش گذشت؟صدرصد.

من برای اینکه به آیندگان ثابت کنم چقدر باحال و کول بودم نیاز به یک دوربین قدیمی دارم. اون تو باحال ترم؛تو این گوشی جدیدا خیلی لوزر به نظر میام. (واقعیت رو بیشتر نشون میدن)

عجب نقطه ی پایانی. صاف وسط مغزم.

آخرین باری که به ما گفته یک هفته تعطیله شد دو سال. لیترلی از اون دو سال هیچی یادم نمیاد و توی عمرم حسابش نمیکنم .

نمیدونم چرا وایب ولکامینگ کرونا داد.

آخرین باری که دانشگاه و مدارس و ادرات مجازی شد به مدت چند سال زندگیم به گا رفت.

حوصله ندارم سلایقم رو باهات به اشتراک بذارم چون از اینکه بخوای آهنگ مورد علاقه ی من رو به بازیچه ی نقدینگی احمقانت تبدیل کنی بیزارم،اینکه اون سیگار بهمنت رو گوشه ی لبت بزاری و با غرور به صندلی تکیه بزنی و ادعا کنی عقایدت نزدیک هیتلره و کمونیست رو ترجیح میدی من رو مشمئز میکنه؛چطور بگم عزیزم..تو ترجیح میدی مخالف هر چیزی باشی تا اون ظاهر کثیف زیر بارون موندت رو بالا بکشی؛ترجیح میدی از سلیقه آهنگ و کتاب من ایراد بگیری تا خودت رو بالا بیاری و تظاهر کنی تو میدونی و من نه..که دنیا باهات بد کرده و حالا تو باید تقاص بی عرضگی خودت رو از دیگران بگیری..پس با اون چشم هات که میخواد خورشید حماقتش رو زیر لحاف تنفر پنهان کنه بهم خیره می شی و میگی که بهتر میدونی یا مثلا شروع میکنی و فریاد میکشی"اینکه چیزی نیست"

تو آزاد می شی؛یک روز بر فراز بلند ترین روز های شکستن پرواز میکنی؛از اینجا دور می شی و با اولین پرواز این جهنم دره ی دردناک رو رها میکنی. وقتی که رفتی،وقتی که پاسپورتت مهر خورد و برای همیشه بین تو و روز های بچگی دیوار شیشه یی و مرز کشیده شد؛ازت میخوام برنگردی. حتی اگر به یاد وطنی که بین اتیش استعمار میسوزه اشک ریختی؛برنگرد. اگر دلت برای خیابون انقلاب تنگ شد؛اگر وقتی داشتی فرار میکردی بوی اجساد ما توی دماغت کوبید،اگر گفتن بمان و پس بگیر. نمون؛برو. برو و سال ها بعد از وطنی بگو که خاکستر شد،مگه چند سال زنده یی که بخوای پرچم آزادی کفنت شه؟برو عزیزم نذار زنجیر خاطرات کودکی دار گردن بزرگسالیت باشه؛برو. عاشق شو؛لیوانت رو بالا ببر و با تمام وجودت زندگی کن،توی کشور غریب بمیر و هرگز از ما حرف نزن. اگر رفتی،وقتی چمدونت رو بردی و قسمتی از تنت بوی وطن رو به دوش کشید؛حتی به عقب نگاه هم نکن،نشه برگردی توی این سیاهچاله ی تاریک.نشه زندگیت رو با رویای آزادی طاق بزنی.

این جریان《اولین》رو بریزید دور. اولین عشق شما یقینا اون آدم مناسب شما نیست. دیوونمون کردید.

جدی بهش فکر کن؛تو واقعا نخواستی؟یا چون نتونستی نخواستی. حفظ غرور کردی؛یا فقط دوستش نداشتی.

متاسفانه ما توانایی "خلق کردن" و "ذوق کردن برای خلاقیت" رو از دست می دیم و فکر می‌کنیم بزرگ شدیم. توانایی "دوست داشتن" و " خوشحالی برای دوست داشته شدن" رو از دست میدیم و فکر می‌کنیم بزرگ شدیم. ما تمام دلایلی که برای زنده بود و زندگی لازم داریم رو از دست میدیم و برای نبودنشون جشن میگیریم. ترسناکه،اینکه این چنین نتونستن رو تبدیل به نخواستن کردیم.