𝔸𝕎𝔸𝕐

چنان پیر شدم که حوصله صحبت معمولی ندارم ،چه برسه به بقیه چیزا

آدما نقش بازی میکنن اون نقشی که دوس دارن رو بهشون بده

اونا دوس ندارن موفق ،مستقل، پول دار باشی چون دیگه اونجوری آزادی عمل داری و بهشون احتیاج نداری وقتی بهشون احتیاج نداشته باشی ممکنه رهاشون کنی و اونا اینو دوس ندارن

آره بهتر و بدترش هست ولی من با اون احساس رضایت داشتم نسبت به زندگی

خونه نریا... خاطراتش منه درون گرا رو تو خونه عذاب میده

تو جنگ با خودم، هرچی رو بگی امتحان کردم اما هیچ صلحی امن تر از بغلت نبود...

‌‌ ‌‏دوستان کسی از گل و گیاه سر در میاره؟! چند وقته پژمرده هستم

اونیکه قید ماه‌و زد ، دیگه ستاره براش مهم نیست

بیزارم از این جامعه.

از ی جا به بعد بهت نگفتم چقدر ناراحت شدم ،چقدر اذیت شدم نه بخاطر این که غد باشما نه،چون جنگ روانی راه مینداختی ،چون تو یکاری ی ساعت تلاش میکردی خوب کنی حالمو بعدش چند برابر انتظار داشتی ،چون تو درک نمیکردی فقط توضیح میخواستی ،چون فکر میکردی دلیل حال بدم تویی ،چون وقتی حال بدمو میدیدی قضاوتم میکردی ،چون تو صبر نداشتی دلت خوش گذرونی میخواست،چون حتی پیش دوستات تعریف میکردی ولی به جاش من تا خود صبح باهات صحبت کردم که نگران نباشی ،استرست کم بشه یادته ؟

منو تو اگه اون دوست کس مغزت وجود نداشت.

به سختی داری بزرگ میشی ، نزار به راحتی کوچیکت کنن.

از عصبانیت "گریه کردن" داستانش جداست.

آدما صرفا دنبال پول نیستن دنبال احساس امنیتن،دنبال ارزشمندین،دنبال احترامن،دنبال تلاش متقابلن آدما دنبال دلگرمین