Summertime.

وقتی گریه می‌کردي و از هم می‌پاشیدي و با تکه‌هایِ شکسته بلند می‌شدي. فکر کردم که تمام این لحظه‌ها رو زندگی کردي. یادم اومد تو می‌دونستي عزیزی رو با دست‌هایِ خسته به خاک سپردن چه شکلی‌ه. تو این عواطف رو با چشم‌هایِ خسته تن زده بودي.

به این فکر کردم که شاید همهٔ ما اون کودک بارون خورده‌ای باشیم که دل‌مون یک چتر بخواد و یک غذایِ خوب و شاید یک نگاهِ منتظر.

مفاهیمی که قامت مادر بودن رو نشون می‌ده بیشتر از هرچیزی دوست دارم و فکر می‌کنم مادر بودن در خیلی چیزها خلاصه می‌شه نه یک تعریف خاص با چند کلمه. من فکر می‌کنم سوهیون بیشتر از هر چیز یک مادر بود. حتی برایِ پسر زخمی شده پشت پنجره. اینکه با زخم تن‌ت بتونی برای زخم‌هایِ کس دیگه‌ای گریه کنی، با غذایِ گرم همیشه منتظرش بمونی توو تاریکی ایستادی باشی ولی روشن‌ترین ستاره‌هایِ آسمون رو برایِ اون بخوای. فکر می‌کنم تمام این‌ها چیزهایی‌ه که فقط مادرها می‌تونن انجام‌ش بدن. و سوهیون یک مادر بود، هرچند زخم خورده.