Summertime.

من مطمئن نیستم که پایان همه ی شب ها سپید باشه. ولی وقتی اون شب هارو کنار تو می گذروندم، تنها سپیدی شب های تارم میشدی.

این سریال برای من شبیه خونه های درختی بود. وقتی از دنیا و آدم هاش فرار میکنی، کوله ات رو میندازی روی شونه ات و به سمت کلبه ی مخفیت به جنگل میری. مایلز همیشه میخواست بدونه زندگی بعد از مرگ چه شکلیه و سوال آلاسکا این بود که چطور میشه از این هزارتوی درد بیرون اومد؟ و شاید این سوال ها هرگز به جوابی نرسن ولی تنها چیزی که داری لحظاتیه که دنبال این سوال ها میگردی و در عینِ گم شدن، خودت رو پیدا میکنی.

— 𝗦𝗲𝗿𝗶𝗲𝘀 ៹  #LookingforAlaska ;

برایِ من بیشتر شبیه این بود که دارم به صدای آدمکِ خستهٔ درون‌م گوش می‌دم. وقتی به آخرش می‌رسی می‌تونی مسیرت رو شده حتی یکم؟ روشن‌تر ببینی. می‌تونید هر کدوم از کارکترهایِ این سریال باشید بهتون چسب زخم‌هایِ رنگی می‌ده و فکر می‌کنید حالا اون زخم‌هایِ بدشکل بامزه شدن. برایِ بغل گرفته شدن و تسکین پیدا کردن!