دلیبال.

واسم از چیزایی تعریف کن که فکر میکنی واسه هیچکس مهم نیست.

من همون قهوه تلختم، چای سردتم، غروب جمعه‌تم، کلاس دینی‌تم، گره‌ی هندزفریتم، استوری واتساپتم، درصد منفی تستای درسیتم، غروب سیزده به درتم، سردردتم، میس‌کال ناشناستم، پنج درصد آخر شارژ گوشیتم، عجله وسط ترافیکتم، صبح شنبه‌تم، سرعت پایین اینترنتتم، صدای بغض‌دارتم، تَرَکای روی قلبتم، خورشت کرفستم،موجودی آخر ماه حسابتم، استرس هفته‌ی قبل از کنکورتم، دروغ شنیدن از رفیقتم، خراش روی انگشتت با کاغذ کتاب مورد علاقتم، هفت سین بی سبزه‌تم، حیاط خالی مدرسه بعد از دیر رسیدن سر صبحگاهتم، connecting to proxy تم، خواب بد نیم‌روزیتم. من همه‌ی اون چیزایی ‌ام که هیچوقت قرار نیست دوستشون داشته باشی ..

اسکارِ قشنگ‌ترین‌ پیام دنیام میرسه به “بیداری؟”

هیچ کس تو تاریخ قد ما واسه زندگی نمرده.

همین کافی بود؛ همین که می‌دانستم تنم دردِ تنت را دارد، نه میلِ تنت را…

هیچ کس تو تاریخ قد ما واسه زندگی نمرده.

من بسیار آدمِ “ نکنه پیام بدم، بگه اَه باز این پیام داد”، “نکنه مزاحمش شده باشم”، “ نکنه الان بد موقع باشه”، “ولش کن نگم بهتره”، “نکنه من دارم زیاده روی می‌کنم”، “نکنه داره تحملم میکنه و روش نمیشه بگه” ای هستم. و کوچیک‌ترین بی توجهی‌ای غمگینم میکنه.

حرفا تا اون حد میتونن قوی باشن که با یکیشون از ذوق تا صبح بیدار بمونی و با یکی دیگش تا صبح گریه کنی.

شاید زیاد صحبت نکنیم ولی حواسم بهت هست.

شب بخیر؛ هنوز دوستت دارم، فقط از فردا می‌ترسم… از روزی که شاید مجبور شویم همدیگر را فقط در خاطراتمان دوست داشته باشیم.