اَدهَم.

بخشی از من در یادِ خاطراتی که هرگز نساختیم گیر کرده است.

از مهر، از آبان؛ دلم دیگر نمی‌ترسد از جمعه‌های ابریِ آذر نمی‌ترسد بی‌ تو تمام فصل‌های سال دلگیرند غم دیده از پایانِ شهریور نمی‌ترسد..

هر دومون حیف شدیم پیِ این بختِ خراب...

و ناگهان نوبت تو می‌شود [ فلوکستین و آسنترا ]

حافظه‌ام حریف خاطره‌ها نمی‌شود.

فراموش کردنی در کار نیست؛ نهایت دیگه حرفشو نمیزنی.

من به این چاره‌یِ بیچاره دچارم هرشب.

من به این چاره‌یِ بیچاره دچارم هرشب

شده دلتنگ‌ بشوی چاره نیابی جز اشک؟

خب

منه تنهارو جز تو هیشکی تنهاتر نمی‌کرد.

اگه یک روز مثل دوتا پشیمون به هم نگاه کردیم چی ؟!

آری آن روز چو میرفت کسی داشتم آمدنش را باور؛ من نمیدانستم معنی هرگز را، تو چرا بازنگشتی دیگر؟

گفت دو شب طول می کشه بعدش عادت می کنی فکرکنم منو با خودش اشتباه گرفته بود..

هی سوپرایز سوپرایز

گزارش تصویری فرهیخته‌ای از سفر تو مجازی ارائه میدم ولی پنجتا "مامان ببخشید بچت کله نداره" میسازن ازم تا آخرش

بغضم گرفته بود و خیابان ادامه داشت.